ความท้าทาย หันหน้าไป ที่ ต่างประเทศ ซื้อขาย ระบบ

องค์การการค้าโลกรายงานข่าวขององค์การการค้าโลกเมื่อปีพ. ศ. 2542 Press139 28 September 1999 quotChallenges สำหรับระบบการค้าโลกใน millenniumquot ใหม่ต่อไปนี้เป็นคำพูดที่นำเสนอโดยไมค์มัวร์อธิบดีองค์การการค้าโลกในวันนี้ (28 กันยายน) ความสัมพันธ์กับต่างประเทศในกรุงวอชิงตันดีซีฉันไม่สามารถคิดถึงสถานที่แห่งนี้มากนักเพื่อให้คำแถลงสาธารณะครั้งแรกของฉันในสหรัฐอเมริกาเป็นอธิบดีขององค์การการค้าโลก อันที่จริงผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาสพูดคุยกับคณะมนตรีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศซึ่งเป็นเวลากว่าสามในสี่ของศตวรรษที่ผ่านมาซึ่งได้สร้างความร่วมมือและความเข้าใจระหว่างประเทศมากขึ้น รัฐที่มีส่วนร่วมในโลก ในวันสหัสวรรษหน้าเราเผชิญกับความท้าทายอันน่าทึ่ง พวกเขาเป็นความท้าทายร่วมกันโดยชุมชนที่ใกล้ชิดมากขึ้นของประเทศมากกว่าที่เคยมีอยู่ในเวลาใด ๆ ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ เรามีความผูกพันกันในความใกล้ชิดโดยได้รับแรงผลักดันจากความเห็นร่วมกันที่เพิ่มมากขึ้นในการสนับสนุนการเปิดกว้างการเปิดกว้างซึ่งเป็นรากฐานของคุณค่าทางประชาธิปไตยแบบเสรีและด้วยพลังแห่งเทคโนโลยีใหม่ ๆ และการพัฒนาอย่างรวดเร็ว สหรัฐอเมริกาเป็นศูนย์กลางของเรื่องความพึ่งพาซึ่งกันและกัน เราเผชิญกับอันตรายอันใกล้ต่อสันติภาพความมั่นคงและการพัฒนาเมื่ออเมริกาไม่เข้าร่วม บางครั้งก็ยากที่จะเป็นชาวอเมริกันเพราะคุณถูกขอให้นำทางและถูกกล่าวหาว่ากลั่นแกล้งเมื่อคุณทำ แต่เราต้องการความเป็นผู้นำและวิสัยทัศน์ของคุณ เราต้องการความเอื้ออาทรของคุณ อดีตประธานาธิบดีแทนซาเนียกล่าวว่าเมื่ออเมริกาจามโลกก็ติดหวัด ในทำนองเดียวกันเมื่ออเมริกานำและกำหนดวิสัยทัศน์ทั่วโลกที่ครอบคลุมแล้วโลกจะประสบความสำเร็จ ในเวลาเพียงไม่กี่เดือนก็จะถึงสิบปีนับตั้งแต่กำแพงเบอร์ลินล้มลง มันลดลงเนื่องจากผู้คนนับล้านกบฏไม่เพียง แต่กับการสูญเสียอิสรภาพทางการเมืองของพวกเขา แต่เสรีภาพทางเศรษฐกิจของพวกเขาด้วย การสิ้นสุดของสงครามเย็นหมายถึงการสิ้นสุดของข้ออ้างใด ๆ ในการแข่งขันที่เป็นไปได้ระหว่างระบบเศรษฐกิจและสังคมที่มีการวางแผนจากส่วนกลาง อิสรภาพและประชาธิปไตยคือคุณค่าที่ได้รับการยอมรับในหลายส่วนของโลกมากกว่าที่เคยเป็นมา เรามีทางยาวไป แต่แนวโน้มมีแนวโน้มดี ค่าเหล่านี้ไม่ใช่สมบัติของประเทศใด ๆ มีการแชร์กันอย่างแพร่หลาย การแพร่กระจายของระบอบประชาธิปไตยไม่ได้หมายถึงการทำให้เป็นแบบอเมริกันของโลกและมันก็ไม่เป็นประโยชน์ต่อกระบวนการนี้หากมีคนคิดว่าเป็นเช่นนั้น อเมริกาเป็นตัวอย่างที่ดีของประชาธิปไตยในทางปฏิบัติ แต่ประชาธิปไตยเป็นคุณค่าที่เก่าแก่มากและมีการอุทธรณ์ในวงกว้าง เหล่านี้เป็นค่านิยมทั่วไปแล้ว ประชาธิปไตยได้รับการปฏิบัติในรูปแบบที่แตกต่างกันมานานหลายศตวรรษและมีวิวัฒนาการไปสู่ระบอบประชาธิปไตยแบบประชาธิปไตยที่ซึ่งอำนาจอธิปไตยได้รับการปรับปรุงโดยสนธิสัญญาและสถาบันระดับโลกเราได้เรียนรู้ว่าในช่วงกลางศตวรรษนี้เสรีภาพไม่สามารถอยู่รอดได้ในประเทศเดียวที่เมื่อเสรีภาพถูกคุกคามในที่เดียว มันขู่อยู่ทุกหนทุกแห่ง นี่ยิ่งเป็นจริงมากขึ้นในขณะนี้เมื่อโลกกลายเป็นประเทศที่พึ่งพากันมากขึ้น ในขณะที่รัฐชาติยังคงเป็นหน่วยหลักขององค์กรทางเศรษฐกิจสังคมและการเมืองโลกการกำหนดลักษณะเฉพาะของเวลาของเราก็คือไม่มีประเทศใดที่สามารถแยกตัวออกได้ไม่ว่าจะใหญ่แค่ไหน ความร่วมมือไม่ได้เป็นทางเลือกที่จำเป็นสำหรับการอยู่รอด ในขณะที่ประธานาธิบดีคลินตันตั้งข้อสังเกตในโอกาสที่การเฉลิมฉลองในเจนีวาในเดือนพฤษภาคมปีที่ครบรอบปีที่ห้าสิบของระบบการค้าพหุภาคี quotGlobalization ไม่ได้เป็นข้อเสนอหรือการเลือกนโยบายก็เป็นความจริงไม่ได้ประเทศใดประเทศหนึ่งใหญ่หรือเล็กสามารถ รักษาความปลอดภัยในอนาคตเท่านั้น ไม่มีประเทศใดที่สามารถเรียกใช้ระบบภาษีสายการบินระบบสุขภาพที่ดีต่อสู้เอดส์หรือรับประกันสภาพแวดล้อมที่สะอาดโดยปราศจากความร่วมมือของผู้อื่น โลกาภิวัตน์เป็นเรื่องเกี่ยวกับหลายสิ่งและในการรับรู้ที่เป็นที่นิยมไม่ได้ทั้งหมดของพวกเขาเป็นสิ่งที่ดี สหรัฐอเมริกามีความสุขกับระยะเวลาการเติบโตทางเศรษฐกิจและการว่างงานที่ต่ำเป็นประวัติการณ์ในสิ่งที่ Alan Greenspan อธิบายเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่าเป็นการแสดงออกที่น่าสนใจที่สุดของความสามารถในการผลิตของประชาชนอิสระที่ดำเนินงานในตลาดเสรี แต่คนรู้สึกไม่มั่นคงและกังวลมากขึ้น ไม่แน่ใจ ตัวเลขที่เพิ่มขึ้นไม่ใช่แค่ในสหรัฐอเมริกาเท่านั้นที่รู้สึกไม่ได้รับการลืมและโกรธขังไว้และรอรถไฟที่สัญญาไว้ซึ่งอาจจะไม่มาถึง พวกเขามองว่าโลกาภิวัตน์เป็นภัยคุกคามศัตรูเป็นเหตุให้เกิดความเสียหายทั้งหมดของพวกเขา ความท้าทายด้านนโยบายที่สำคัญของรัฐบาลคือการทำให้ความมั่งคั่งที่ไหลออกมาจากกระแสโลกาภิวัตน์สามารถเข้าถึงได้ แรงงานที่ว่างงานทุกที่ไม่ประทับใจเมื่อบอกว่าสถิติพวกเขาจะดีขึ้นกว่าที่เคย ความท้าทายนี้มีมิติที่ซับซ้อนมากเกินกว่านโยบายเศรษฐกิจระหว่างประเทศ แต่ก็มีมิติระหว่างประเทศที่ไม่อาจปฏิเสธได้ รัฐบาลต้องดำเนินการร่วมกันในด้านการค้าการลงทุนและด้านการเงินเพื่อรักษาผลประโยชน์สูงสุดจากความชำนาญในระดับสากลในขณะเดียวกันก็ปล่อยให้มีพื้นที่ว่างที่จำเป็นเพื่อแก้ปัญหาการเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลกระทบต่อกลุ่มต่างๆ จอห์นเอฟเคนเนดี้เคยกล่าวไว้ว่าหากสังคมเสรีไม่สามารถช่วยเหลือผู้ที่ยากจนได้จำนวนมากไม่สามารถช่วยคนที่รวยได้ ความไม่เท่าเทียมกันที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เป็นเรื่องเลวร้ายในยุคของเรา เป็นปัญหาทั้งในและภายในประเทศ ในระดับประเทศรัฐบาลต้องทำงานเพื่อสร้างเงื่อนไขที่ส่งเสริมการรวมตัวโดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยการช่วยให้คนงานที่ย้ายมารับทักษะใหม่ ๆ ความยุติธรรมและการจัดการที่เป็นธรรมทำให้เกิดความรู้สึกทางเศรษฐกิจ เราทุกคนต้องมีลูกค้าใหม่ นโยบายด้านสังคมและนโยบายทางสังคมอื่น ๆ มีมากกว่าสิ่งที่ระบบการค้าพหุภาคีสามารถส่งมอบได้ แต่ระบบการค้าระหว่างประเทศจะส่งมอบน้อยลงหากปัญหาเหล่านี้ไม่ได้รับการดูแล ในระดับนานาชาติเราจำเป็นต้องหาแนวทางในการนำประเทศที่มีรายได้ต่ำเข้ามามีส่วนร่วมภายในระบบมากขึ้นและพยายามที่จะสร้างเงื่อนไขภายใต้การที่พวกเขาจะได้รับประโยชน์มากขึ้นและเฝ้าติดตาม ตามรายงานของธนาคารโลกรายได้ต่อหัวประชากรในประเทศที่ร่ำรวยที่สุด 30 เปอร์เซ็นต์ของประเทศเพิ่มขึ้นจากช่วงปี 2510 ถึง 2543 เป็น 20,000 ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1990 ในประเทศที่มีรายได้ปานกลางและต่ำกว่า 2 ใน 3 รายได้ลดลงเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับระดับที่ต่ำกว่า แต่คนตกใจและตกใจเมื่อเห็นคนไม่กี่คนที่อาศัยอยู่ในความงดงามและคนเป็นชิ้นเป็นอันในกับการอดอาหารครึ่งโลกและอีกครึ่งหิวโหย นี่ไม่ใช่แค่เรื่องช่องว่างที่กว้างขึ้นเท่านั้น แต่ทุกคนดีกว่าก่อน บางอย่างเป็นที่เลวร้ายยิ่งกว่าที่พวกเขาสองหรือสามทศวรรษที่ผ่านมา บางคนถูกล่อลวงในรูปแบบการแสดงความคิดเห็นเพื่อตำหนิโลกาภิวัตน์และการค้าสำหรับสถานการณ์เช่นนี้ ในความเป็นจริงความชำนาญระหว่างประเทศเป็นส่วนหนึ่งที่เจียมเนื้อเจียมตัวของเรื่องราว 150 แรงกดดันที่สำคัญมากขึ้นในแง่นี้คือการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี เราทุกคนสามารถเข้าใจได้ว่าพรรคประชานิยมและนักการเมืองจะสามารถตำหนิชาวต่างชาติได้อย่างไรเพื่อให้เกิดความตึงเครียดทางสังคมและความไม่เท่าเทียมกันมากกว่าที่จะทำให้ Luddite เกิดกับเทคโนโลยี พวกเขาศึกษาการสำรวจความคิดเห็นเพื่อหาแนวทางของพวกเขา แต่สิ่งที่เป็นรากเหง้าของปัญหานี้ความเป็นจริงคือความเชี่ยวชาญระดับนานาชาติเป็นหัวใจสำคัญของการแก้ปัญหาความไม่เสมอภาคและการยกเว้น เราจำเป็นต้องมีระบบการซื้อขายที่แข็งแกร่งและมีประสิทธิภาพเพื่อสร้างรายได้เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้ หลักฐานที่แสดงว่าประเทศเหล่านั้นที่เปิดเสรีการค้าของตนทำได้ดีกว่าประเทศที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เราต้องพูดอย่างนั้น เบนจามินแฟรงคลินเคยตั้งข้อสังเกตว่าประเทศไม่เคยถูกทำลายโดยการค้า เขาอาจกล่าวได้ว่าไม่มีประเทศใดที่เคยประสบความสำเร็จโดยไม่มีการค้า อย่างไรก็ตามการค้าไม่ใช่จุดจบในตัวเอง เราควรจำไว้ว่าเพราะ เพราะเราต้องการงานมากขึ้นมีรายได้เพิ่มขึ้นสำหรับค่าใช้จ่ายทางสังคมและเนื่องจากเราต้องการโลกที่ปลอดภัยกว่า ตระหนักถึงประสบการณ์อันขมขื่นของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่และบทบาทที่เกิดขึ้นในการป้องกันในการยืดเยื้อและความทุกข์ทรมานที่ทวีความรุนแรงขึ้นสหรัฐอเมริกาถือว่าเป็นศูนย์กลางในการกำหนดระบบการค้าพหุภาคีหลังสงคราม เป็นระบบที่ให้บริการกับเราเป็นเวลานานกว่าห้าสิบปีซึ่งเป็นระบบที่อิงตามหลักนิติธรรม ผลลัพธ์จะถูกกำหนดโดยอิทธิพลของพลังทางเศรษฐกิจซึ่งได้รับการสนับสนุนจากระบบกฎแทนที่จะใช้อำนาจ วิกฤติการเงินในเอเชียเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันในขณะที่นักวิจารณ์และนักพยากรณ์เศรษฐกิจจำนวนมากกำลังเริ่มพูดถึงระบบเศรษฐกิจแบบโลกาภิวัตน์ที่จะช่วยให้การเจริญเติบโตและความเจริญรุ่งเรืองอย่างไม่หยุดยั้งในอนาคตอันใกล้นี้ไม่แน่นอน ดีในอนาคตยังคงดูดีและในขณะที่วิกฤติในเอเชียเป็นประสบการณ์ที่น่าอับอายในบางแง่มุมสำหรับผู้กำหนดนโยบายทั่วโลก แต่ก็เป็นการแสดงให้เห็นถึงระบบการค้าพหุภาคีที่น่าประทับใจในที่ทำงาน ตรงกันข้ามกับช่วงปลายทศวรรษ 1920 และต้นทศวรรษที่ 1930 รัฐบาลไม่ได้หันไปพึ่งพาการทดลองและการป้องกันที่เป็นเท็จ พวกเขาปฏิบัติตามพันธสัญญาระหว่างประเทศทั้งในด้านจิตวิญญาณและจดหมายและยังคงเปิดตลาดไว้ บางประเทศได้รับผลกระทบที่เลวร้ายที่สุดได้เปิดตลาดของตนต่อไป นี่เป็นระบบที่พ่อของเราสร้างขึ้นและเราต้องรับผิดชอบในการรักษาและเสริมสร้างความเข้มแข็ง นี่คือความท้าทายของซีแอตเทิล ไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไปเมื่อเผชิญกับแรงกดดันต่อรัฐบาลที่จะปกป้องสภาพที่เป็นอยู่และต่อต้านการเปลี่ยนแปลง สภาพที่เป็นอยู่ปัจจุบันคือการประนีประนอมเมื่อวาน ในสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นประเทศที่มีการเปิดเสรีมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลกมีแรงกดดันเพิ่มเติมในการคุ้มครองจากข้อโต้แย้งอันเนื่องมาจากการขาดดุลการค้า การขาดดุลทางการค้าประมาณ 300 พันล้านเหรียญมีการโต้เถียงเป็นหลักฐานที่แสดงถึงความต้องการยับยั้งการนำเข้า แต่เศรษฐศาสตร์ขั้นพื้นฐานบอกเราว่าทำไมการขาดดุลการค้าจึงมีน้อยมากที่เกี่ยวข้องกับนโยบายการค้ามากกว่าที่เกี่ยวกับปัจจัยพื้นฐานทางเศรษฐกิจมหภาคอื่น ๆ นอกจากนี้เศรษฐศาสตร์บังคับให้เราถามว่าการขาดดุลการค้าเป็นสิ่งที่ไม่พึงปรารถนาเสมอไปหรือไม่ ความกดดันเพื่อลดการขาดดุลการค้ายังแปลเป็นความต้องการสำหรับประเทศอื่น ๆ เพื่อเปิดตลาดของพวกเขา ตลาดเปิดกว้างดีกว่าประเทศที่ปิดสนิทสำหรับทุกประเทศ แต่นี่เป็นเป้าหมายที่เราต้องบรรลุโดยการเจรจาและการแลกเปลี่ยนตามทั้งความเป็นจริงและการรับรู้ถึงประโยชน์ร่วมกัน ฝ่ายเดียวเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามของระบบที่อิงกับกฎสูตรสำหรับความตึงเครียดและความไม่แน่นอนในความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศซึ่งมักจะหันไปหาสิ่งที่น่ากลัวมากขึ้น อเมริกาส่วนใหญ่ต่อต้านการล่อลวงของฝ่ายเดียวและในครั้งนี้ผมขอขอบคุณ เรากำลังเข้าสู่ขั้นตอนสำคัญในการเตรียมพร้อมสำหรับการประชุมระดับรัฐมนตรีของซีแอตเติลซึ่งปัจจุบันมีเพียงสองเดือนเท่านั้น เราต้องกำหนดวาระการประชุมสำหรับการประชุมครั้งนั้นเป็นเรื่องเร่งด่วน ฉันคิดว่าเราควรจะมีความทะเยอทะยานแรงจูงใจไม่เพียง แต่ตามทฤษฎีจักรยาน แต่ด้วยความชื่นชมในสิ่งที่การเปิดเสรีการค้าได้ส่งไปแล้วและยังสามารถส่งมอบได้ เราทราบดีว่าจะมีการเจรจาเกี่ยวกับการเปิดเสรีการค้าบริการและการเกษตรเนื่องจากรัฐบาลมีความมุ่งมั่นในเรื่องดังกล่าวอันเป็นผลมาจากรอบการอุรุกวัย แต่เราจะขยายการเจรจาการเข้าถึงตลาดไปยังผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมด้วยหรือไม่และกฎอะไรที่จะช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็งให้แก่พวกเขาและอาจขยายไปยังพื้นที่ใหม่เหล่านี้คือคำถามที่รัฐบาลไม่เห็นด้วยและถึงเวลาแล้วที่จะมีส่วนร่วมอย่างจริงจัง เราทำอะไรไม่น้อยในซีแอตเติ่นมากกว่าการกำหนดทิศทางของความสัมพันธ์ทางการค้าสำหรับสหัสวรรษใหม่ ข้อความมีความสำคัญเท่ากับผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม รัฐบาลต้องเพิ่มขึ้นในโอกาสนี้และเผชิญกับข้อโต้แย้งที่ฉวยโอกาสในระยะสั้นและแคบ ๆ เพื่อต่อต้านการใช้โอกาสใหม่ ๆ รัฐบาลต้องปฏิเสธที่จะหันหลังให้กับห้าทศวรรษของความร่วมมือที่ประสบความสำเร็จอย่างน่าทึ่งผ่านระบบ GATTWTO ผมอยากจะยุติข้อคิดเห็นของผมในคืนนี้โดยมุ่งเน้นไปที่สองด้านคือความท้าทายที่เผชิญหน้ากับเรา 150 สถานการณ์ของประเทศที่มีการพัฒนาน้อยที่สุดและความสัมพันธ์ระหว่างเรากับประชาสังคม ไม่อาจเป็นการยากที่เราจะยอมรับว่าหากไม่สามารถใช้ประโยชน์จากการพัฒนาสันติภาพและความมั่นคงได้อย่างกว้างขวาง เราจะล้มเหลว วัตถุประสงค์ของการสร้างความมั่นใจว่าผลของระบบที่ได้รับความนิยมร่วมกันไม่ได้เป็นเรื่องของความบริสุทธิ์ใจ ทุกอย่างเป็นประโยชน์ ไม่ควรมีข้อผิดพลาดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มีสาเหตุหลายประการที่ LDC ยังไม่ได้แบ่งปันผลประโยชน์ของโลกาภิวัตน์อย่างเต็มที่และบางส่วนเริ่มต้นที่บ้าน ประวัติศาสตร์เป็นหลักที่น่ากลัว เราจะทำอย่างไรในจิตสำนึกทั้งหมดปฏิเสธผลิตภัณฑ์จากประเทศที่รับภาระหนี้สินเป็นจำนวนมากถึงเก้าเท่าของที่ใช้ในแต่ละปีเพื่อสุขภาพในท่ามกลางโรคเอดส์ เราทราบดีว่านโยบายด้านเสียงของประเทศมีความสำคัญอย่างไรและวิธีการที่ธรรมาภิบาลเป็นปัจจัยสำคัญในการดำเนินการอย่างไร ระบบการค้าไม่สามารถลดความท้าทายเหล่านี้ได้ อันที่จริงความตกลงว่าด้วยความโปร่งใสในการจัดซื้อของรัฐบาลจะเป็นการเริ่มต้นเพียงเล็กน้อยโดยมีข้อความที่ลึกซึ้ง ยังมีสิ่งที่มีค่ามากพอสมควรที่เราสามารถทำได้ เราสามารถตรวจสอบให้แน่ใจว่าประเทศที่พัฒนาแล้วไม่ต้องเผชิญกับอุปสรรคเพิ่มเติมในการเติบโตและการพัฒนาอันเป็นผลมาจากอุปสรรคทางการค้าของประเทศอื่น ๆ ผมขอแสดงเจตนารมณ์ที่จะสนับสนุนข้อเสนอที่ได้ทำไว้เมื่อสามปีก่อนโดย Renato Ruggiero ผู้บุกเบิกของผมในการประชุมสุดยอด G-8 ในเมืองลียงเพื่อขจัดข้อ จำกัด ด้านการค้ากับกลุ่มประเทศแอลซี ซึ่งหมายความว่าเพียงเล็กน้อยในแง่เศรษฐกิจไปยังประเทศที่ร่ำรวยขึ้นและสิ่งที่มันไม่ได้หมายถึงข้อได้เปรียบที่ไม่เหมือนใครในการรวม 150 ราคาที่ต่ำกว่าและทางเลือกของผู้บริโภคที่กว้างขึ้น ตัวอย่างเช่นในกรณีของประเทศสหรัฐอเมริกากลุ่มประเทศที่ได้รับมอบหมายให้เป็นกลุ่มประเทศแอลดีซีโดยสหประชาชาติมีส่วนแบ่งเพียงร้อยละ 0.7 ของการนำเข้าทั้งหมด ตัวเลขสำหรับโลกโดยรวมมีเพียงร้อยละ 0.5 เท่านั้น น่าแปลกใจที่มีเพียงร้อยละ 20 ของการส่งออก LDC เข้าสู่ประเทศสหรัฐอเมริกาโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย แต่ในขณะเดียวกันภาษีการนำเข้านี้แสดงถึงรายได้ทางภาษีทั้งหมด 1 เปอร์เซ็นต์หรือน้อยกว่า ในขณะที่การโต้วาทีทางกฎหมายที่นี่ในกรุงวอชิงตันยังคงกำหนดระบบการค้าของประเทศที่ต้องเผชิญกับประเทศในแอฟริกาไม่ควรมีเหตุผลที่จะปฏิบัติกับปัญหานี้บนเครื่องบินระหว่างประเทศด้วยเช่นกัน ระบบขององค์การการค้าโลก (WTO) ยังคงถูกกำหนดโดยฝ่ายตรงข้ามของเราในฐานะที่เป็นสโมสรชายที่ร่ำรวย ความจริงบางอย่างอาจยังอยู่ในลักษณะนี้ แต่ก็อาจถูกท้าทายในจังหวะโดยการริเริ่มพหุภาคีเพื่อรับประกันการเข้าถึงตลาดที่คลี่คลายสำหรับผลิตภัณฑ์ของ LDCs ประการที่สองด้วยการใช้วิธีการแบบพหุภาคีเงื่อนไขทางการตลาดสามารถแก้ไขได้ในจังหวะไม่ใช่แค่ในสหรัฐอเมริกา แต่ในสหภาพยุโรปญี่ปุ่นและที่อื่น ๆ เช่นกัน ระบอบการปกครองการค้าเป็นเพียงส่วนเดียวของวิธีที่เราสามารถมีส่วนร่วมในการรักษาความเป็นธรรมแก่ประเทศที่ด้อยโอกาสได้ หลายประเทศมีปัญหาทางด้านเทคนิคอย่างแท้จริงและต้องการความช่วยเหลือ นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนให้ความสนใจ จำเป็นต้องมีทรัพยากรเพื่อยกระดับทักษะสร้างสถาบันช่วยเหลือในการดำเนินการและเตรียมพร้อมประเทศเหล่านี้ให้มีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ในระบบเศรษฐกิจระหว่างประเทศ ฉันหวังว่าเราจะได้อะไรบางอย่างบนหน้านี้ในซีแอตเติล นั่นเป็นชัยชนะที่ทุกคนชนะ จุดเด่นของสถานการณ์ในวันนี้เมื่อเทียบกับเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาคือความสนใจขององค์กรเอกชนในการทำงานของเรา รอบอุรุกวัยเปิดตัวในความเงียบงันของความไม่แยแสต่อสาธารณะ ซีแอตเทิจะแตกต่างกันมาก ที่ส่งมอบอีก หลายร้อยองค์กรนอกภาครัฐและประชาชนนับหมื่นคนจะมารวมตัวกันในเมืองเพื่อบอกเล่าเรื่องราวต่างๆในสิ่งต่างๆที่พวกเขาคิดว่าเรากำลังทำอยู่ สำหรับบางคนก็จะเป็นการเฉลิมฉลองทุกสิ่งที่เป็นไปได้ที่พวกเขาคิดว่าผิดกับโลก สำหรับคนอื่น ๆ การสู้รบจะมุ่งเน้นไปที่ความท้าทายที่เราเผชิญอยู่ ประชาสังคมไม่เสมอไป อย่างไรก็ตามพวกเขาสมควรที่จะได้รับฟัง ถ้าเราไม่รวมเราไม่สามารถคาดหวังการสนับสนุนจากสาธารณะได้ ไม่ใช่นักวิจารณ์ของเราทั้งหมดผิด เราสามารถทำอะไรได้มากขึ้นเพื่อทำให้งานของเราโปร่งใสและเปิดกว้าง นี้ต้องได้รับการยอมรับจากรัฐบาลและจะมีสถานที่ที่ถูกต้องตามกฎหมายสำหรับการรักษาความลับเนื่องจากมีอยู่ในระบบกฎหมายใด ๆ รัฐบาลจำเป็นต้องมีส่วนร่วมกับประชาสังคมอย่างมีประสิทธิภาพในระดับประเทศ ความคิดเห็นของสาธารณชนมีความสำคัญในอินเดียเช่นเดียวกับในสหรัฐอเมริกา การมีส่วนร่วมในภาคประชาสังคมเป็นความรับผิดชอบของรัฐบาลอธิปไตย แต่เราก็สามารถทำาส่วนแบ่งของเราได้เช่นกัน และในที่สุดผมอยากจะอุทธรณ์ไปยังผู้สนับสนุนของระบบผู้ที่มองเห็นและมีชีวิตอยู่เพื่อประโยชน์ในการมีส่วนร่วมในการสนับสนุนรัฐบาลในขณะที่พวกเขาพยายามที่จะรักษาและเสริมสร้างระบบการค้าพหุภาคี ทั้งสองด้านของอาร์กิวเมนต์ต้องได้ยิน กรณีของเราไม่ควรเป็นไปในทางที่เห็นได้ชัด ในทางตรงกันข้ามเราจำเป็นต้องอธิบายตัวเองเป็นอย่างมาก อิ่มความภาคภูมิใจในสิ่งที่ทูตในกรุงเจนีวาทำ สิ่งที่อาจเป็นประชาธิปไตยมากกว่ารัฐบาลอธิปไตยสั่งให้เอกอัครราชทูตบรรลุข้อตกลงที่ได้รับการยอมรับจากคณะรัฐมนตรีและ parliaments งานของเราคือการก้าวไปสู่อำนาจอธิปไตยของรัฐโดยการกำหนดกฎระเบียบต่างๆที่โลกที่พึ่งพาระหว่างกันของเราสามารถจัดการได้ดีขึ้น มากเกินไปในศตวรรษนี้ถูกทำเครื่องหมายด้วยแรงและการบีบบังคับ ความฝันของเราในศตวรรษหน้าคือการโน้มน้าวอารยธรรมโลกขึ้นอยู่กับกฎระเบียบและการมีส่วนร่วมในการสนับสนุนและสนับสนุนการตัดสินใจของรัฐบาล นี่เป็นเรื่องง่าย เราต้องการโลกตามหลักเกณฑ์หรือไม่ตามที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ประธานาธิบดีคลินตันได้กล่าวอย่างถูกต้องว่าโลกาภิวัตน์เป็นจริงไม่ใช่ตัวเลือกนโยบาย แล้วเราจะเผชิญหน้ากับคำถามนี้ได้อย่างไร ดังนั้นค่านิยมที่เป็นตัวแทนของหลักการประชาธิปไตยการเมืองและเศรษฐกิจเป็นสิ่งที่องค์การระหว่างประเทศควรเป็นประเด็นสำคัญข้อเรียกร้องที่ต้องเผชิญกับระบบการค้าโลกหลังจากที่การเจรจาภายใต้การอุปถัมภ์ขององค์การการค้าโลก (WTO) ได้แสดงให้เห็นถึงความคืบหน้า การประชุมสุดยอดล่าสุดที่บาหลี ขณะเดียวกันประเทศสหรัฐอเมริกาได้เริ่มดำเนินการกับข้อตกลงทางการค้าที่เป็นประโยชน์จำนวนมากสองสัญญา ได้แก่ ห้างหุ้นส่วนจำกัด Transpacific Partnership (TPP) และ Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) การพัฒนาเหล่านี้ก่อให้เกิดปัญหาร้ายแรงต่ออนาคตของระบบการค้าโลก การประชุมครั้งนี้นำนักเศรษฐศาสตร์ด้านการค้าชั้นนำผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายที่เชี่ยวชาญด้านการค้าและผู้ปฏิบัติงานจากสถาบันระหว่างประเทศหลายแห่งรวมถึงองค์การการค้าโลกและ OECD เพื่อให้เห็นถึงอนาคตของระบบการค้าโลก การประชุมได้รับการสนับสนุนจากโรงเรียนนานาชาติและกิจการสาธารณะของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียศูนย์การบริหารเศรษฐกิจโลกโครงการนโยบายเศรษฐกิจของอินเดียและโรงเรียนการศึกษาขั้นสูงระหว่างประเทศที่มหาวิทยาลัยจอห์นฮอปกิ้นส์การจัดงานการประชุมคณะกรรมการจัดงานริชาร์ดบอลด์วิน ศาสตราจารย์สถาบันบัณฑิตเจนีวาและผู้อำนวยการศูนย์บูรณาการทางการค้าและเศรษฐกิจเทเรซาคาร์เพนเตอร์ ผู้อำนวยการศูนย์การค้าและเศรษฐกิจสถาบันบัณฑิตศึกษานานาชาติและการพัฒนาไซมอน Evenett ศาสตราจารย์ด้านการค้าระหว่างประเทศและการพัฒนาเศรษฐกิจและผู้อำนวยการสถาบันสวิสเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศแห่งมหาวิทยาลัย St. Gallen Patrick Low ผู้อำนวยการกองวิจัยและสถิติเศรษฐกิจองค์การการค้าโลกและผู้ช่วยศาสตราจารย์บัณฑิตสถาบันการศึกษานานาชาติและการพัฒนาเจนีวาองค์การการค้าโลก mdash WTO สถาบันบัณฑิตเจนีวาสถาบันบัณฑิตศึกษาพัฒนาระหว่างประเทศและการพัฒนาเป็นสถาบันการศึกษาระดับสูงและงานวิจัยที่อุทิศ กับสาขาวิชาข้ามความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการศึกษาด้านการพัฒนา สถาบันมุ่งมั่นที่จะใช้ประโยชน์จากความชำนาญเฉพาะด้านทั้งสองด้านนำเสนอการวิเคราะห์อย่างเป็นอิสระและเข้มงวดเกี่ยวกับปัญหาในปัจจุบันและประเด็นปัญหาที่เกิดขึ้นทั่วโลกเพื่อสนับสนุนความร่วมมือระหว่างประเทศและการมีส่วนร่วมในการพัฒนาสังคมที่โชคดีกว่า สถาบันการศึกษาที่มีขนาดเล็กและมีชื่อเสียงซึ่งมีชื่อเสียงในด้านคุณภาพของคณะต่างๆทั่วโลกความแข็งแกร่งของสาขาหลัก (เศรษฐศาสตร์ประวัติศาสตร์กฎหมายการศึกษาด้านรัฐศาสตร์และการพัฒนา) นโยบายที่เกี่ยวข้องกับนโยบายต่อการต่างประเทศ โปรแกรมการศึกษาภาษาอังกฤษฝรั่งเศส ศูนย์บูรณาการทางการค้าและเศรษฐกิจ mdash CTEI ศูนย์บูรณาการทางการค้าและเศรษฐกิจ (CTEI) เป็นศูนย์ความเป็นเลิศด้านการวิจัยด้านการค้าระหว่างประเทศ ศูนย์วิจัยสหวิทยาการที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2551 ได้รวบรวมงานวิจัยของอาจารย์ที่มีชื่อเสียงด้านเศรษฐศาสตร์กฎหมายและรัฐศาสตร์ในด้านการค้าการรวมกลุ่มทางเศรษฐกิจและโลกาภิวัตน์ ศูนย์นี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องมือในการเผยแพร่ผลการวิจัยในโลกที่ลึกและเปิดโอกาสให้มีการอภิปรายและการเจรจาระหว่างชุมชนวิจัยทั่วโลก สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโครงการของเราและกิจกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นโปรดตรวจสอบบัณฑิตวิทยาลัย. ความท้าทายที่เผชิญกับระบบการค้าพหุภาคีในการแก้ไขประเด็นนโยบายสาธารณะในระดับสากลถึงแม้จะมีการส่งออกสินค้าทั่วโลกที่เพิ่มขึ้นถึง 14.5% ซึ่งเป็นผลกระทบจากวิกฤตการณ์ทางการเงินและ ภาวะถดถอยทั่วโลกยังคงเป็นอุปสรรคต่อการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจที่รวดเร็วขึ้น ราคาน้ำมันที่สูงขึ้นอย่างมากรวมกับการว่างงานที่ถาวรและมาตรการที่ออกแบบมาเพื่อลดการขาดดุลงบประมาณได้ทำลายโอกาสในการเติบโตในระยะสั้น ขณะที่การค้าของเซาธ์เซาธ์ยังคงขยายตัวต่อเนื่องความไม่สมดุลทางการค้าเช่นความแตกต่างระหว่างการส่งออกและการนำเข้าขยายตัวในปี 2553 เทียบกับปี 2552 (แม้ว่าจะมีขนาดเล็กกว่าระดับก่อนเกิดวิกฤตก็ตาม) ในขณะเดียวกันการเจรจาทางการค้าภายใต้รอบโดฮาก็ได้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทำให้เกิดความไม่แน่นอนเกี่ยวกับอนาคตขององค์การการค้าโลก (WTO) ในฐานะเวทีการเจรจาต่อรอง ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ระบบควรพิจารณากระบวนการตัดสินใจของตนขึ้นอยู่กับความเด่นของประเทศสมาชิกหลักการของฉันทามติและแนวความคิดเกี่ยวกับการดำเนินกิจการเพียงอย่างเดียวเนื่องจากนักวิจารณ์บางคนได้เสนอแนะและถ้าเป็นเช่นนั้น ที่องค์การการค้าโลกนอกจากนี้นอกเหนือจากหน้าที่การเจรจาต่อรองขององค์การการค้าโลกแล้วระบบอัมพาตของระบบยังก่อให้เกิดคำถามเร่งด่วนเกี่ยวกับความสามารถของระบบในการตอบสนองต่อความท้าทายที่เกิดขึ้นในยุคของเราเช่นการค้าและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศหรือความมั่นคงด้านอาหารและความผันผวนของราคา . คำจำกัดความคำหลักคำสำคัญ 160: สิ่งที่เราเห็นในวันนี้คือความอัมพาตในหน้าที่การเจรจาต่อรองขององค์การการค้าโลกไม่ว่าจะเป็นการเข้าถึงตลาดหรือในการกำหนดกฎ สิ่งที่เราเผชิญคือความไร้ความสามารถขององค์การการค้าโลกในการปรับตัวและปรับตัวให้เข้ากับความสำคัญด้านการค้าระหว่างประเทศที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณไม่สามารถแก้ไขได้ผ่านข้อตกลงทวิภาคี Pascal Lamy หัวหน้ากลุ่มเจรจาทางการค้าของคณะกรรมการเจรจาการค้าระหว่างประเทศที่ไม่เป็นทางการ 26 กรกฎาคม 2554 1 วิกฤตการณ์ทางการเงินในปีพ. ศ. 2551 และวิกฤตหนี้สาธารณะในยุโรปยังไม่ได้เน้นเฉพาะระดับสูงของความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจที่มีอยู่ทั่วโลก ในการดำเนินการตามความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อรับมือกับความท้าทายในการพัฒนาอย่างยั่งยืน ในโลกที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วซึ่งความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจกำลังค่อยๆขยับไปทางทิศตะวันออกและทิศใต้และในสิ่งที่ข้อ จำกัด ด้านทรัพยากรกำลังทวีความสำคัญมากขึ้นความร่วมมือระหว่างประเทศยังคงอยู่ในภาวะวิกฤต การเพิ่มขึ้นของประเทศเกิดใหม่เช่นจีนอินเดียหรือบราซิลและการลดลงของอำนาจทางเศรษฐกิจแบบดั้งเดิมได้สร้างโอกาสใหม่ ๆ ขึ้นสะท้อนจากการเติบโตของประวัติการณ์ในการค้า SouthSouth ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา อย่างไรก็ตามยังสร้างความตึงเครียดใหม่ ๆ ไม่น้อยระหว่างประเทศที่มีการเกินดุลการค้าที่สูงและผู้ที่มีการขาดดุลการค้าเพิ่มขึ้น ความตึงเครียดดังกล่าวเป็นสิ่งที่น่าพอใจอย่างยิ่งในการเจรจาระหว่างประเทศเช่นเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ จำนวนประชากรที่หิวโหยคาดว่าจะถึงหนึ่งพันล้านในปี 2552 ทำให้ความมั่นคงด้านอาหารกลับมาสู่จุดสูงสุดของวาระทางการเมือง เนื่องจากการเติบโตของอุปสงค์ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วกว่าการเพิ่มขึ้นของปริมาณการจัดหาเนื่องจากพื้นฐานการเติบโตของผลผลิตอาหารที่คาดว่าจะยังคงสูงและผันผวนในหลายปีข้างหน้า ปัจจัยหลายประการที่ส่งผลต่อการเพิ่มความผันผวนของราคา: สต๊อกต่ำเนื่องจากปัญหาการขาดแคลนการผลิตที่เกิดจากสภาพอากาศความต้องการใช้เชื้อเพลิงชีวภาพที่เพิ่มขึ้นการเพิ่มขึ้นของราคาพลังงานและการอ่อนค่าของเงินดอลลาร์สหรัฐอย่างไรก็ตามปัจจัยเหล่านี้ได้รับผลกระทบจากนโยบายเช่นข้อ จำกัด ในการส่งออก . 3 สภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วและความต้องการเร่งด่วนในการดำเนินการด้านความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อแก้ปัญหาความวิตกกังวลเกี่ยวกับความมั่นคงด้านอาหารการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศหรือความไม่สมดุลของการค้าที่ไม่ยั่งยืนซึ่งตรงกันข้ามกับระบบการค้าพหุภาคีในปัจจุบัน รอบการเจรจาการค้าระหว่างประเทศขององค์การการค้าโลกภายใต้องค์การการค้าโลก (WTO) ปัจจุบันอยู่ในสถานะที่ถูกลืมมาเป็นเวลาหลายเดือนโดยไม่มีมุมมองที่แท้จริงสำหรับอนาคตอันใกล้นี้ แม้ว่าหลายปัจจัยจะอธิบายถึงมุมมองที่ยับยั้งในการเจรจาทางการค้าอายุ 10 ปี แต่อัมพาตนี้จะทำให้เกิดความไม่แน่นอนเกี่ยวกับอนาคตของระบบการค้าพหุภาคี ในบทนี้จะกล่าวถึงวิธีการที่ระบบการค้าพหุภาคีพยายามหาจุดมุ่งหมายของนโยบายสาธารณะทั่วโลกและวิธีการที่จะสามารถทำได้ในอนาคต หลังจากการทบทวนแนวโน้มการค้าระหว่างประเทศในปัจจุบันและความคืบหน้าล่าสุดซึ่งนำไปสู่วิกฤตในปัจจุบันในรอบโดฮาส่วนที่ 3 พิจารณาทางเลือกที่เป็นไปได้ในการปฏิรูปแนวทางที่องค์การการค้าโลกดำเนินการเจรจา ท้ายที่สุดตอนที่ 4 มุ่งเน้นที่องค์การการค้าโลกได้พยายามที่จะตอบสนองต่อวัตถุประสงค์ของนโยบายสาธารณะที่เฉพาะเจาะจงในอดีตโดยใช้กรณีความมั่นคงด้านอาหารเป็นตัวอย่างและสิ่งนี้บอกเราเกี่ยวกับวิธีการที่ระบบการค้าพหุภาคีเกี่ยวข้องกับเป้าหมายนโยบายสาธารณะทั่วโลกของ tobramberg . ในปี 2552 ปริมาณการส่งออกสินค้าของโลกเพิ่มขึ้นร้อยละ 14.5 ในปี 2553 ส่งผลให้การค้าโลกฟื้นตัวขึ้นสู่ระดับก่อนเกิดวิกฤติ ตัวเลขนี้นับตั้งแต่การรวบรวมข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ปีพ. ศ. 2493 โดยมีการเพิ่มขึ้นของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (จีดีพี) 3.6% ตามที่องค์การการค้าโลก (WTO, 2011a) การเติบโตของการค้าโลกควรปรับตัวลงมาที่ระดับ 5.8% ในปี 2554 โดยมี GDP เพิ่มขึ้น 2.5% (ดูรูปที่ 9.1) ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเอเชียมีการส่งออกที่เติบโตเร็วที่สุดถึงร้อยละ 23.1 โดยการส่งออกของจีนและญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นร้อยละ 28.4 และ 27.5 ตามลำดับ ขณะที่การค้าสินค้าเพิ่มขึ้น 10.8% ในยุโรปและ 15.4% ในสหรัฐฯ ประเทศกำลังพัฒนาและประเทศกำลังพัฒนาในช่วงเปลี่ยนผ่านคิดเป็นร้อยละ 45 ของการส่งออกโลกทั้งหมดซึ่งเป็นส่วนแบ่งสูงสุด (WTO, 2011a) ราคาสินค้าโภคภัณฑ์ปรับตัวสูงขึ้นและค่าเงินดอลลาร์ที่อ่อนค่าลงทำให้การค้าในรูปเงินดอลลาร์ขยายตัวร้อยละ 22 เกินปริมาณการจำหน่ายที่เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งภูมิภาคที่พึ่งพาการส่งออกทรัพยากรธรรมชาติเช่นแอฟริกาตะวันออกกลางหรืออเมริกาใต้มีการเติบโตของปริมาณการค้าลดลง แต่มีมูลค่าเพิ่มขึ้นอย่างมากในการส่งออก การส่งออกแอฟริกันเพิ่มขึ้น 6.5% ในแง่ปริมาณการซื้อขาย แต่เพิ่มขึ้น 28% ในรูปสกุลเงินดอลลาร์ ในทำนองเดียวกันการส่งออกของละตินอเมริกาเพิ่มขึ้นเพียงร้อยละ 6.2 ในแง่ปริมาณ แต่เป็นร้อยละ 25 ในรูปเงินดอลลาร์ (WTO, 2011b) รูปที่ 9.1 การส่งออกสินค้าและ GDP ของโลก 200811 (เปลี่ยนแปลงเป็นเปอร์เซ็นต์) เปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงเทียบกับเดือนเดียวกันของปีก่อนหน้า ที่มา: WTO (2011b) ในขณะที่การประชุมสุดยอดองค์การการค้าและการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNCTAD) พบว่าการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศทั้งหมด (FDI) เพิ่มขึ้นจาก 1.18 พันล้านเหรียญสหรัฐเป็น 1.244 ล้านล้านดอลลาร์ในปี 2553 อันเนื่องมาจากการไหลเข้าของประเทศกำลังพัฒนาที่เพิ่มขึ้น คิดเป็นสัดส่วนมากกว่าครึ่งหนึ่งของการลงทุนโดยตรงทั้งหมด (UNCTAD, 2011) การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศจากประเทศเศรษฐกิจเกิดใหม่ยังเข้าสู่ระดับสูงสุดเป็นประวัติการณ์โดยการลงทุนส่วนใหญ่มุ่งไปยังประเทศอื่น ๆ ในภาคใต้ 8] ในขณะที่ตัวเลขเหล่านี้ดูน่าประทับใจการเพิ่มขึ้นของการค้าสินค้าในปี 2553 ไม่เพียงพอที่จะส่งคืนการส่งออกไปยังระดับที่สอดคล้องกับแนวโน้มในปี พ. ศ. 2533-2551 ด้านการลงทุนแม้จะเพิ่มขึ้นร้อยละ 5 เมื่อเทียบกับปี 2552 แต่กระแสเงินทุนไหลเข้าของโลกยังคงต่ำกว่าค่าเฉลี่ยก่อนวิกฤติ (200507) และต่ำกว่าจุดสูงสุดของปี 2550 ที่ 37% (UNCTAD, 2011) และในขณะที่เศรษฐกิจเกิดใหม่ในละตินอเมริกาและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีการเติบโตอย่างรวดเร็วกระแสเงิน FDI ยังคงหดตัวต่อเนื่องในประเทศที่พัฒนาแล้วแอฟริกาและเอเชียใต้ องค์การการค้าโลกเห็นว่าการเติบโตที่สูงขึ้นในปี 2553 คาดว่าจะเป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการเติบโตของจีดีพีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีจำนวนถึงร้อยละ 4 หรือสูงกว่า (WTO, 2011a) ปัจจัยหลายอย่างอาจอธิบายได้ว่าทำไมการค้าและผลผลิตขยายตัวได้ช้ากว่าที่พวกเขาอาจมี ในปี 2553 ราคาน้ำมันที่สูงขึ้นทำให้ต้นทุนพลังงานของครัวเรือนและธุรกิจสูงขึ้น อัตราการว่างงานสูงส่งผลต่อการบริโภคภายในประเทศและความต้องการนำเข้าในประเทศที่พัฒนาแล้ว ในที่สุดความพยายามในยุโรปสหรัฐฯและที่อื่น ๆ เพื่อลดการขาดดุลงบประมาณทำให้มีการใช้จ่ายและรายได้ที่ลดลงโดยพินาศในระยะสั้น ผลกระทบทางลบจากวิกฤติการเงินและภาวะถดถอยทั่วโลกอาจจะยังคงมีอยู่ไปเรื่อย ๆ แม้ว่าจะมีการฟื้นตัวของการค้าในปี 2553 ก็ตาม [10] ในสหรัฐฯอัตราการออมของประเทศต่ำและการบริโภคภาคเอกชนที่สูงขึ้นในฐานะที่เป็นส่วนแบ่งของ GDP ยังคงรักษาเสถียรภาพต่อไป อุปสงค์สินค้าอุปโภคบริโภคที่นำเข้าส่งผลให้การเติบโตของการส่งออกที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในประเทศเศรษฐกิจเกิดใหม่ ในช่วง 10 ถึง 15 ปีที่ผ่านมาการพัฒนาเหล่านี้ส่งผลให้เกิดความไม่สมดุลของขนาดใหญ่โดยมีการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดที่มากขึ้นในสหรัฐโดยเฉพาะและการเกินดุลบัญชีเดินสะพัดที่มีมากในประเทศอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจีนเยอรมนีและญี่ปุ่น เหล่านี้ได้สร้างความตึงเครียดทางการเมืองที่เห็นได้ชัดในการโต้เถียง USChina เกี่ยวกับนโยบายอัตราแลกเปลี่ยน ในปี 2553 ความไม่สมดุลของการค้ายังคงเล็กกว่าระดับก่อนเกิดวิกฤต แต่สำหรับประเทศส่วนใหญ่ยกเว้นจีนช่องว่างระหว่างการส่งออกและการนำเข้าเพิ่มขึ้นเมื่อเทียบกับปี 2552 (ดูรูปที่ 9.3 และ 9.4) ดังรูปที่ 9.2 แสดงให้เห็นว่าการขาดดุลการค้าของสหรัฐเพิ่มขึ้นจากประมาณ 550 พันล้านเหรียญสหรัฐเป็น 690 พันล้านเหรียญสหรัฐ แต่ยังคงต่ำกว่าที่สหรัฐฯคาดการณ์ไว้เมื่อปี 2551 ขณะที่การเกินดุลการค้าของจีนปรับตัวลดลงจากเกือบ 300 พันล้านเหรียญสหรัฐในปี 2551 เหลือเพียงประมาณ 180 พันล้านเหรียญสหรัฐในปี 2553 การขาดดุลทางการค้าของสหภาพยุโรป (EU) ขยายตัวเกินกว่าระดับของปี 2552 ถึงแม้จะมีการเกินดุลการค้าของสหภาพโซเวียตจำนวน 200 พันล้านดอลลาร์แม้ว่าการขาดดุลของสหภาพยุโรปโดยรวมจะน้อยกว่าในปี 2551 แต่ญี่ปุ่นก็เป็นข้อยกเว้นกับความไม่สมดุลของเศรษฐกิจโดยรวม เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวในปี 2553 เมื่อเทียบกับช่วงก่อนวิกฤต 11 มีความเห็นร่วมกันอย่างกว้างขวางว่าปัญหาความไม่สมดุลในปัจจุบันไม่ยั่งยืนในระยะยาว ระดับการบริโภคครัวเรือนในสหรัฐที่ระดับหนี้สินที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่องในสหรัฐจะต้องกลับสู่ระดับที่ต่ำกว่าเล็กน้อยในอดีต (Mayer, 2011) ในเวลาเดียวกันอัตราการบริโภคที่ต่ำและการออมของประเทศจีนในระดับสูงช่วยกระตุ้นให้ปักกิ่งพัฒนาตลาดภายในและค่อยๆย้ายจากการลงทุนและการส่งออกไปสู่การเติบโตของผู้บริโภค แนวโน้มเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะส่งผลต่อทั้งขนาดและองค์ประกอบของความต้องการของโลกในหลายปีข้างหน้า ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการบริโภคของจีนที่เพิ่มขึ้นอาจไม่สามารถชดเชยการลดลงของความต้องการในการเติบโตของสหรัฐได้อย่างเต็มที่ แต่เนื่องจากทั้งสองประเทศมีแนวโน้มที่จะนำเข้าตะกร้าที่แตกต่างกันไปจีนจะซื้อวัตถุดิบสินค้าโภคภัณฑ์และอาหารมากขึ้น ยกเว้นประเทศที่มีการค้าสินค้าอื่น ๆ เช่นเยอรมนีหรือญี่ปุ่นยังช่วยเพิ่มการบริโภคภายในประเทศการเปลี่ยนแปลงอุปสงค์ทั่วโลกจะส่งผลกระทบในทางลบต่อการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนาและการจ้างงานโดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคการผลิตเช่นสิ่งทอและเสื้อผ้า (Mayer, 2011) ภาพ 9.2 ความไม่สมดุลของการค้าในประเทศที่เลือก 255110 (ล้านเหรียญสหรัฐฯ) ที่มา: WTO (2011b) 12 การค้า SouthSouth ยังคงขยายตัวต่อเนื่องและปัจจุบันนี้คิดเป็นประมาณ 50 เปอร์เซ็นต์ของการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนา ปริมาณการค้าของ Africas กับคู่ค้ารายใหม่เกิดขึ้นเป็นสองเท่าในมูลค่าที่ระบุในช่วงทศวรรษและขณะนี้มีถึง 37 เปอร์เซ็นต์ของการค้าทั้งหมดของทวีป (AFDB et al. 2011) ในขณะที่ประเทศจีนเป็นประเทศที่มี Africas ซึ่งเป็นคู่ค้ารายใหญ่ที่ประสบความสำเร็จในด้านการค้าขายกับประเทศอื่น ๆ ที่มียอดขายสูงกว่าสหรัฐในแง่ปริมาณการค้าระหว่างทวีปกับคู่ค้ารายอื่นอื่น ๆ (เช่นตุรกีบราซิลเกาหลีและอินเดีย) มีขนาดใหญ่กว่าการค้ากับจีน ในขณะที่การพัฒนาเหล่านี้เป็นโอกาสใหม่ในการส่งออกการถ่ายทอดเทคโนโลยีการให้ความช่วยเหลือและรูปแบบอื่น ๆ ของความร่วมมือการส่งออกไปยังประเทศกำลังพัฒนาอื่น ๆ ในแอฟริกาส่วนใหญ่ยังคงให้ความสนใจกับผลิตภัณฑ์ขั้นต้นโดยไม่มีหลักฐานใด ๆ ที่จะทำให้การค้า SouthSouth มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอย่างแท้จริง ภาพ 9.3 การนำเข้า: สหรัฐอเมริกาและจีน, 200511 (ในสหรัฐอเมริกาล้านเหรียญ) 13 รูปที่ 9.4 การนำเข้า: ประเทศเยอรมนีและสหภาพยุโรป, 200511 (ในล้านเหรียญสหรัฐฯ) ที่มา: WTO (2011b) ตั้งแต่เดือนมกราคม 2553 เป็นต้นมารอบโดฮายังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ โดยมีกำหนดเวลาสิ้นสุดการเจรจา 10 ปีในช่วงปลายปีนั้นและต่อไปและตอนนี้ก็ยังไม่มีวันสิ้นสุด ในช่วงปีที่ผ่านมาสหรัฐอเมริกาได้เรียกร้องให้มีส่วนร่วมในข้อตกลงตามภาคส่วนสำหรับผลิตภัณฑ์ที่ผลิตจากอัตราค่าตัดทอนในทุกอุตสาหกรรม บราซิลจีนและอินเดียปฏิเสธความต้องการของสหรัฐฯสำหรับประเทศเศรษฐกิจเกิดใหม่ที่สำคัญในการรับผิดชอบโดยเฉพาะและข้อกล่าวหาของ Washingtons อ้างว่าข้อความร่างฉบับธันวาคมปีพ. ศ. 2551 เป็นการลงโทษอย่างไม่เหมาะสมต่อการเรียกร้องของสหรัฐฯแทนสหรัฐฯเพื่อชี้แจงข้อเสนอพิเศษที่วอชิงตันเสนอให้เพื่อตอบแทนตลาดที่เพิ่มขึ้น ทางเข้า ในขณะที่กลุ่มประเทศ G-33 ในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนาก็ได้เสนอข้อเสนอเพื่อสนับสนุนกลไกพิเศษในการป้องกันที่สามารถใช้เพื่อปกป้องผู้ผลิตสินค้าเกษตรในประเทศจากภาวะตกต่ำอย่างฉับพลัน สหรัฐฯและประเทศผู้ส่งออกอื่น ๆ ยังคงยืนยันว่าความยืดหยุ่นในประเทศกำลังพัฒนาไม่ควรทำให้การค้าเป็นปกติ 16 After a much-touted but ultimately fruitless stocktaking exercise in March 2010, members met for most of the remaining year in various informal bilateral and plurilateral groups described as variable geometry by WTO Director-General Pascal Lamy. Trade also featured in discussions on the sidelines of gatherings of the Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) and the Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC), and on the agenda of the Toronto and Seoul summits of the G-20 group of leading economies only for officials to find that the interests of major trading powers were still not close enough for a Doha deal to be struck in the near future. In early 2011, Mexico and Brazil tabled separate proposals on breaking the Doha deadlock, including possible trade-offs between separate negotiating areas such as agriculture and manufactured goods: however, these found little support at the global trade body. Recognising that gaps were increasingly hard to bridge, trade negotiators began discussing options for a soft landing. The release of revised texts or working documents in April 2011 confirmed fears that progress had stymied, with some negotiating group chairs only able to release state of play reports instead of new drafts. 17 Members then began quiet discussions on what a Plan B might look like. The plan was officially announced in May: members would finalise a mini-package focused on concerns of least developed countries (LDCs) for the December Ministerial, and also establish a work plan to resolve other outstanding issues. At the insistence of the US, the package was broadened to include non-LDC issues too. However, the package quickly began to unravel as members became unable to agree on which LDC and non-LDC items to include. Consensus proved elusive on the four main issues that LDCs sought to include: duty-free quota-free access for their exports an LDC services waiver, a step forward on cotton, and improved rules of origin. Similarly, trading powers were unable to agree on the growing number of non-LDC issues proposed, which ranged from fishery subsidies to trade facilitation and export competition. 18 By August, the plan for the December 2011 Ministerial had shifted away from producing an LDC-plus package: members instead decided they would focus on non-Doha issues and on a post-December work plan for concluding Doha, while holding parallel discussions on possible LDC deliverables. 19 Several factors explain members inability to conclude the trade talks. Some point to the fact that the negotiating process has become too politicised and complex, given the growing diversity and varied expectations of the WTOs 153-country membership. Others blame the rise of emerging economies such as Brazil, China and India, together with more assertive developing country coalitions. Others still link it to the global financial crisis and recent domestic difficulties in the EU and the US which have prevented those countries from fully exercising a leadership role in WTO negotiations. Finally, countries positions and negotiating interests have changed over time reflecting nowadays geopolitical dynamics. All these factors are relevant, but critics are increasingly pointing to a more fundamental flaw in the system, which relates to the way in which negotiations are conducted. Some observers have therefore argued that thorough reform of the system is needed to overcome the current paralysis. 20 Others remark that it is not necessarily the WTOs institutional procedures that have paralysed the organisation, but rather the way in which members have chosen to use its rules and practices (Rodriguez Mendoza and Wilke, 2011 Rolland, 2010). In fact some experts argue that the WTO has served as a model governance system at the international level, predominantly because of its automatic and enforceable dispute settlement system. Moreover, through its set of rules and disciplines, it is argued, the WTO has also been successful in preventing protectionist tendencies during economic crisis. 1 The Warwick Report . for example, provides one of the most notable and comprehensive stock-taking e (. ) 21 Nonetheless debate over institutional reform whether it is needed, in what form and via what kind of process has continued ever since the WTO was first established (Deere-Birbeck and Monagle, 2009). In 2003, after the failure of the Cancn Ministerial Conference, Pascal Lamy then EU trade commissioner qualified the WTO as medieval and called for its decision-making process to be revamped (Lamy, 2003). In recent years, various actors have proposed reforming virtually every aspect of the WTOs functioning from management and administration through the conduct of trade negotiations and dispute settlement, to capacity-building and cooperation with other institutions or the public at large (Deere-Birbeck and Monagle, 2009). The objectives behind those proposals and the pace of proposed reforms have been equally diverse, going from incremental improvements to radical changes in the way the institution functions. While some proposals have been introduced by governments, others have been put forward by academia, research institutes, civil society and other international organisations.1 The multilateral system itself has not been static in the face of these demands. Reforms or incremental changes have happened on a number of fronts, including at the management level, in external transparency, public participation in dispute settlement proceedings or in the way in which negotiations are conducted (Deere-Birbeck and Monagle, 2009). There are, however, diverging views on the desirability and impact of these changes and on whether they go far enough. 2 When governments launched the Uruguay Round of trade negotiations under the GATT in 1986, the decl (. ) 22 The debate sparked renewed interest as members prepared for the November 2009 Ministerial. After ten years of complex negotiations, characterised by missed deadlines and few substantive dividends, critics have argued that the bodys established rules, principles and practices of decision-making, carried over from the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT),2 are simply ill-suited to the fast changing challenges of our times. Some even argue that the GATTWTOs golden triangle of decision-making the dominance of contracting parties, the consensus principle and the logic of the single undertaking is unable to meet the challenges of modern global trade governance (Cottier and Elsig, 2009). 23 Strengthening the WTOs negotiation functioning will require balancing three competing demands: greater efficiency in the conduct of negotiations enhanced legitimacy including by better addressing public policy concerns and greater inclusiveness, so as to overcome power asymmetries and foster mutually beneficial outcomes. The following sections review some of the criticism and the proposed reform options for the WTOs conduct of negotiations in light of these objectives. 3 The consensus principle dates back to the International Trade Organization (ITO) and with it the e (. ) 4 With the exception of the improvements and clarifications of the DSU, the conduct, conclusion and (. ) 24 WTO negotiations are guided by the consensus principle and by the idea that they represent a single undertaking . Consensus is not interpreted as requiring unanimity however,3 if no present member state objects, consensus is assumed. The single undertaking, on the other hand, requires that all areas are negotiated and adopted by all parties at the same time .4 Both principles derive directly from the WTOs nature as a member-driven organisation. With the secretariat assuming an almost marginal role and the consensus principle on the basis of sovereign equality permeating all areas and functions of the organisation, the dominance of contracting parties is its main characteristic. 25 Each concept can be seen as a double-edged sword. The consensus principle is important for developing countries as, in theory, it guarantees that every member can veto any decisions, irrespective of its political or economic power. The single undertaking, on the other hand, has supported developing countries on numerous occasions, for instance when a group of Latin American members halted the establishment of the WTO until certain concessions of vital interest to developing countries had been made (Croome, 1995). 26 Both pillars nonetheless need to be seen in the context of the overarching power asymmetries at the WTO. In practice, wealthier nations can hold trade talks hostage more easily than poorer ones, because of the fact that they are better able to withstand political pressure to join a consensus even against great opposition (Steinberg, 2002 Cottier and Elsig, 2009 Low, 2009). The consensus principle is thus less about the actual consensual adoption of a final decision than about the process of consensus-building (Ismail and Vickers, 2011). The largest trading nations therefore bear particular responsibility for helping countries to reach agreement by guiding the process of consensus-building and facilitating an atmosphere of compromise. Ismail and Vickers thus note that, in the Doha round, developed countries also share considerable blame even responsibility for frustrating the process of consensus-building. It is disturbing that critics of the consensus principle raise efficiency concerns only when smaller developing countries and larger emerging economies (e. g. Brazil, China, India and South Africa) do not join the consensus of the developed countries (Ismail and Vickers, 2011). 27 This is similarly true for the single undertaking and the use of linkages to condition concessions in one area to progress in others. While in principle these could foster compromises by focusing negotiators attention on the greatest gains, in practice members tend to overemphasise the losses (Van Grasstek and Sauv, 2006). This is particularly true for the current round, where negotiators do not seek to establish linkages systematically with a view to achieving long-term benefits, but focus instead on achieving short-term gains for tactical reasons (Rodriguez Mendoza and Wilke, 2011). The introduction of linkages prevents certain areas from moving ahead independent of progress in others. As a result, even small deals cannot be reached, as new proposals prompt further linkages. 28 Proposals to reform those two core negotiating principles (Deere-Birbeck and Monagle, 2009) can be summarised in two categories: those introducing different voting systems, and those relating to variable geometry agreements including so-called plurilateral and critical mass agreements. 5 Note that weighted voting at the World Bank and the International Monetary Fund (IMF) is based on (. ) 29 Proposals on weighted voting (one suggestion for reforming the consensus principle) and critical mass agreements share a common idea. Power be it for voting, agenda setting or participation in negotiations would reflect a countrys economic significance. The allocation of votes could thus reflect a countrys share in global trade, GDP or the level of market openness. Some experts also suggest taking into account country size or population, arguing that this would ensure power is shared fairly among developed, emerging and other developing countries (Cottier and Takenoshita, 2008 Elsig, 2009). However, experience with weighted voting approaches in the International Monetary Fund (IMF) and World Bank show that the approach can easily manifest real power asymmetries rather than overcoming imbalances (Warwick Commission, 2007).5 30 The current voting system does not suffer from a large group of small countries blocking negotiations, but instead from a handful of powerful countries that are unable to reach agreement among themselves. The alternative, a simple majority vote, could be difficult to introduce as it would undermine the currently powerful position of developed countries by enabling groups of smaller countries to overrule them. Experience in the United Nations (UN) General Assembly indicates that many countries would systematically oppose the introduction of a simple majority vote (Anghie, 2005). 31 The concept of variable geometry agreements is an alternative to the single undertaking. Plurilateral agreements, for example, have already been used in the past. Here, the participation of all WTO members is not required in order to strike a deal and interested members are free to join the negotiation or not. Several experts have suggested reviving and enhancing this approach (Consultative Board, 2004 Elsig, 2008). The critical mass approach is slightly different in the sense that it requires that participating members represent at least a critical mass or a certain threshold of a sector under negotiation based on their collective level of economic activity, production, consumption or exports (Jackson, 2001). Supporters argue that the inclusion of import share in the threshold would ensure that critical mass agreements could not be misused by exporters to harmonise their export systems to the detriment of importers an issue they consider to be of increasing importance as, for instance, high-technology producing countries face shortages in needed raw materials that are extracted in only a handful of countries (ICTSD, 2011d). Proposed thresholds range from 75 to 90 per cent. Proponents argue that the threshold could further be coupled with the requirement to include at least a minimum number of countries. If constructed in a sensitive way, supporters suggest, this second requirement could ensure the legitimacy of a particular critical mass rather than only its efficiency. The Warwick Commission, for instance, notes that a positive global welfare benefit, to protect the principle of non-discrimination, and to accommodate explicitly the income distribution effects of rule-making would need to be part of a critical mass consideration, in particular when it relates to the formation of an agenda (Warwick Commission, 2007, 3). 32 It needs to be cautioned, however, that most of the proposals for a critical mass approach focus on negotiations on downstream modalities and concessions (basically market access), thus limiting thresholds to purely economic considerations. As the WTO moves towards addressing a greater array of trade-related policies, such a critical mass concept might be inappropriate. Small countries, for instance, may not have a particular export or import trade share in a certain sector and are thus not indispensable for a critical mass, yet they would be critically affected by any new rules be this on agriculture commodities or new regulation on services trade. This is particularly true as trends in rule-making increasingly serve as a reference for legal interpretation and new regulatory approaches are used as a reference and argument in non-related yet similar negotiations. Each negotiation is thus also about shaping global policy and law trends. 6 The agreements and associated legal instruments included in Annex 4 (hereinafter referred to as (. ) 33 Another aspect that continues to be disputed among the supporters of a critical mass approach is the most favoured nation (MFN) character of the final agreements. Current plurilateral WTO agreements (where no critical mass was required) only apply among the members that have signed them.6 If further strengthened, this approach has the potential to turn the WTO into an umbrella organisation facilitating group arrangements while losing its multilateral and thus participatory and inclusive character. To meet this concern, alternative proposals suggest extending the rights and benefits deriving from critical mass agreements on an MFN basis to all WTO members (Warwick Commission, 2007). This could preserve the multilateral character of the WTO and thus its integrity while supporting fast-track negotiations. 34 However, even the latter construct raises certain questions. First, assumin g that a given sector was irrelevant for a particular country at the time when a critical mass negotiation was concluded, it remains unclear how the country could be induced to join the agreement if the benefits already apply on an MFN basis. Also, it is unclear whether a country would be required to join the existing agreement or whether there would be an option to renegotiate the terms (Harbinson, 2009). If no changes were allowed, powerful groups could now conclude agreements that become relevant for developing countries only at a later stage, thus indirectly imposing their terms and conditions. Criticisms regarding a trend towards WTO-plus commitments in FTAs and the fear over the Anti-Counterfeit Trade Agreement (ACTA) introducing a new global benchmark for the protection of intellectual property come to mind in this respect (ICTSD, 2008b). 35 While some of the proposals discussed above might be promising, neither a review of the voting procedures nor a critical mass approach in isolation of other reforms seem to have the potential to fully achieve the three objectives of WTO reform, namely, efficiency, legitimacy and inclusiveness. Instead, if implemented in their simplest form, both concepts risk excluding smaller countries and exacerbating power asymmetries. Also, none of the proposed reforms would be likely to resolve the current deadlock in the Doha round which results, to a large extent, from political differences rather than weak procedural rules. In this respect, some critics have challenged the member-driven nature of the institution. They argue that a stronger WTO secretariat could be useful, particularly in times where members fail to initiate needed deliberations or where discussions are paralysed by individual member states political actions. If members are not prepared to defend and promote the principles they subscribed to, then the Secretariat must be free to do so, the Sutherland report noted already in 2004 (Consultative Board, 2004). 7 See for instance the 2003 Memorandum on the Need to Improve Internal Transparency and Participati (. ) 36 Such proposals, however, need to be seen in the light of already existing criticism over a too powerful and partial WTO secretariat. The same stakeholders fear that strengthening the secretariat could create a strong institution following its own internal agenda.7 Consequentially, the challenge would be a strong, yet neutral secretariat. Proponents agree that this could only be guaranteed if member states were to ensure a constant participation and oversight. Efforts on strengthening the secretariat would thus focus primarily on increased political support by member states rather than a budgetary increase or a mandate extension as advocated by others. The idea behind this is to redirect but not replace the preponderant role of member states, i. e. to strengthen the WTO through increased policy deliberation among its members. 8 For instance, during the 7th Ministerial Conference in 2009, the delegation of Uruguay called upon (. ) 37 One important starting point could be the election process of the Director General (Consultative Board, 2004 Steger, 2009). This process provides a critical opportunity to reflect on the most pressing challenges facing the organisation. If candidates were to take a strong position while countries provided them with clear indications on what is expected over the coming term, directors would receive a strong mandate to lead and guide even in critical times (Deere-Birbeck and Monagle, 2009, 74). The current practice of nodding through rather than electing a new Director General, without any internal and external reflection process, on the other hand, weakens the position of the Director General, the member states and the WTO as an institution (Keohane and Nye, 2000). A second point of entry could be the regular Ministerial Conferences. If members used the meetings to reflect on the standing of the WTO, the way forward and the actions expected in the coming years, the secretariat could guide the organisation accordingly over the coming months. In fact Ministerial Conferences were originally meant to provide for such a forum. Only with the launch of the Doha Round they have turned into pure negotiation gatherings. Numerous developing countries have consistently criticised this development.8 38 As described above, there has been no shortage of thoughtful ideas and recommendations from a variety of different sources and study groups. But some critics argue that these ideas have gone nowhere because they have had no process to feed into. Currently only one set of proposals is being discussed in a formalised manner at the WTO, namely those related to dispute settlement (WTO, 1999b). As foreseen by the original WTO agreements a special session of the Dispute Settlement Body (DSB) has been reviewing related reform proposals since 1997. Formally it proceeds outside of the Doha Round and is not part of the single undertaking. In practice, however, the review is used as a trade-off opportunity in the Doha Round which has prevented any conclusion over the last 14 years. To allow for a proper debate, other reform proposals will also need to be addressed in a formalised process at the WTO. Such a process would probably need to involve and engage trade ministers themselves to generate sufficient credibility and political traction. Ideally, the process should be co-chaired and co-owned by a developing and a developed country trade minister. 39 At the same time, the experience of the Dispute Settlement Understanding (DSU) review shows that any reform discussion must be de-linked from trade negotiations. Enforcing such an objective and non-concession-based discussion could be easier if various reform proposals were debated in a joint forum with a common objective and a single plan of action. Moreover, a joint process would facilitate the coordination of different reforms ensuring that the executive, legislative and judicial branches of the WTO do not develop in opposite directions but are mutually supportive. 40 A first opportunity to initiate such a process was missed at the 7th Ministerial Conference, in December 2009, essentially due to a lack of political will to push this agenda through. During the preparatory process and under the leadership of India, 18 developed and developing countries had proposed to address the need for an institutional reform in a formalised and long-term manner. The coalition, backed by almost the entire WTO membership, called upon the WTO to periodically engage in a process of review of its functioning, efficiency and transparency and upon the member states to consider systemic improvements, as appropriate. to establish an appropriate deliberative process to review the organizations functioning, efficiency and transparency and consider possible improvements, while bearing in mind the high priority attached to the successful conclusion of the DDA Doha Development Agenda negotiation (WTO, 2009). 41 However, the proposal was dropped from consideration following opposition from Bolivia, Cuba, Ecuador, Nicaragua and Venezuela ( ICTSD. 2009). An earlier communication submitted by India in summer 2009, entitled Strengthening the WTO, likewise remained without further consideration ( Deere-Birbeck, 2009). These missed opportunities further aggravate the dilemma of the WTO as political guidance becomes hampered at the very first stage ( Deere-Birbeck, 2009). If the secretariat assumed a more active role in preparing ministerial conferences and guiding towards processes as those called upon by the country coalition, initial opposition might be overcome. As a formal forum for discussing reform proposals continues to be missing, this could be the first step towards reform. 42 Beyond institutional reform, the current paralysis in the Doha Round is affecting the ability of the system to address pressing global challenges. Over the last 17 years, public perceptions of the organisations relevance and legitimacy have greatly depended on the degree to which it can credibly claim to be responding effectively to broader public policy demands in areas such as food security, environmental protection, labour standards and, more recently, the transition towards a low-carbon economy. However, the difficulty the WTO has experienced in bringing its troubled Doha Round talks to a successful conclusion is arguably hampering its ability to respond and adapt meaningfully to new public policy challenges. 43 From its inception in 1994 as an organisation outside the UN system, the WTO has consistently been obliged to demonstrate that its decision-making processes, rules and negotiating outcomes are consistent with broader public policy goals in the areas of health, the environment or development, to name but a few. While calls for greater policy coherence have often come from the governments that constitute the membership of the global trade body, they have also come from civil society groups, the media and even from other intergovernmental agencies concerned with the relationship between trade and public policy objectives. 9 Policies directed at ensuring food security certainly reach beyond the trade arena. Investment in (. ) 44 The evolution in the way in which food security concerns are addressed at the WTO can serve to illustrate the organisations attempt to take wider public policy goals into account.9 It also demonstrates the challenges that remain in establishing policy coherence with other global governance mechanisms, and in responding to the scale and ambition of the aspirations and commitments that governments have agreed to in the post-war period (United Nations General Assembly, 1948, art. 25 1 966, art. 11 2000, goal 1) (FAO, 1996, para. 2). 45 At the global level, evolving consumption patterns, combined with demographic changes, urbanisation and low agricultural productivity growth, are widely expected to mean that regional and international trade will play an increased role in many developing countries food security strategies. Combined with increased investment in agriculture, international trade mighthelp offset future climate-induced production decreases in certain regions, ensuring that local populations can purchase food that may be unavailable in sufficient quantities through domestic production. 10 Food security exists when all people, at all times, have physical and economic access to sufficie (. ) 46 Two years before the 1996 World Food Summit agreed on a landmark definition10 of food security that is still widely used and accepted today, the concept was mentioned in the preamble to the Agreement on Agriculture at the end of the Uruguay Round, and in some paragraphs within the text of the accord. These included provisions dealing with export prohibitions and restrictions (article 12), subsidies for public stockholding for food security purposes (Annex 2, para. 3) and a clause permitting exemptions to be made from market access binding and reduction commitments (Annex 5, para. 1d). However, while food security is also related to numerous other aspects of the agreement, such as subsidy reform or market access considerations, it is not explicitly mentioned anywhere else in the text. 11 See, for example, proposals from the developing country Like Minded Group (23 June 2000), GAGN (. ) 47 As governments concluded the Agreement on Agriculture, they also finalised the Marrakech Decision (WTO, 1999c) on least developed and net-food importing developing countries, supposedly intended to ensure that these countries would remain able to purchase food from external sources on reasonable terms and conditions. The decision has since been widely criticised by developing countries, who have argued that loopholes in the text prevent them from requiring developed countries and the international financial institutions to implement its provisions.11 Essentially, the decision characterises the challenge that net food-importing countries could face as a trade and balance-of-payments problem rather than a food security problem, and provides a fairly limited set of solutions centring mainly on the provision of food aid. 48 Arguably, the way in which food security concerns have been approached in the multilateral trading system has evolved considerably since the end of the Uruguay Round, along with the way in which other public policy goals have been treated. In the years running up to the 2001 Doha ministerial conference, developing country governments expressed growing concern that they were ill-equipped to implement the Uruguay Round agreements, that the provisions of these agreements undermined domestic food security, or as in the case of the Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights (TRIPS) that they had signed on to texts which affected their food security without fully understanding the practical and legal implications that might result. In some cases, these concerns were also echoed by development agencies and campaign groups, farmers organisations, research centres, academic experts and the staff of various intergovernmental organisations. 12 Cuba, Dominican Republic, Honduras, Pakistan, Haiti, Nicaragua, Kenya, Uganda, Zimbabwe, Sri Lanka (. ) 13 India (15 January 2001), GAGNGW102, wto. orgenglishtratopeagricenegsbkgrnd02p (. ) 14 Domestic support measures that are exempt from reduction commitments on the basis that they cause (. ) 49 In the summer following the WTOs Seattle ministerial conference in 1999, a cross-regional group of 11 developing countries known as the Like-Minded Group submitted a proposal12 for a development box, under the built-in agenda of negotiations foreseen in article 20 of the Agreement on Agriculture. The sponsors called for a development box that would aim to increase food security and food accessibility by allowing developing countries to select which products would be disciplined under the rules of the Agreement on Agriculture allowing developing countries to re-evaluate and adjust their tariff levels provide greater flexibility for developing countries to use limited amounts of trade-distorting support under the de minimis provision (WTO, 1999a, art. 6.4) and allowing developing countries to use the special safeguard clause. Measures to reform developed country subsidies and tariffs were also included as part of the same proposal. The Indian government echoed many of these proposals in an early 2001 submission13 calling for the establishment of a food security box, which also contemplated measures to reform rules on green box subsidies.14 Several of the elements outlined in the development box proposal were later to appear, in modified form, in subsequent negotiating submissions and texts. 50 The Doha declaration launching a new round of trade talks dubbed the Doha Development Agenda by the WTO also made explicit reference to food security goals. It stated that developing countries would be accorded special and differential treatment so as to enable them to take account effectively of their development needs, including food security and rural development (WTO, 2001, para. 13). Such treatment was to be an integral part of all elements of the negotiations, the declaration said, in language that was to be echoed in a large number of negotiating proposals submitted in the years that were to follow. 15 Substantial improvements in market access reductions of, with a view to phasing out, all forms o (. ) 51 The dozens of proposals that invoked food security during the Doha Round, and in the years immediately before its launch, can be roughly divided into a handful of broad, non-exhaustive categories, largely reflecting the emphasis of the agriculture negotiations on four main areas15 : 52 On market access, many developing countries sought to be granted greater flexibility on tariff commitments, and access to an agricultural safeguard that would allow themselves to shield producers from the effects of import surges or price depressions. 16 A provision allowing developing countries to exempt some input and investment subsidies from reduc (. ) 53 Food security concerns were discussed in relation to trade-distorting support in general, but were also given particular attention in proposals for reform of the WTOs green box, and for maintaining or expanding article 6.2 of the Uruguay Round Agreement on Agriculture.16 54 The issue of food security also arose in negotiations on proposed new disciplines governing the provision of food aid, and in debates on export credits and other export competition issues. 55 Finally, importing countries in particular raised questions and concerns over food security in proposals on export restrictions (including export taxes and export prohibitions). 56 In each of these areas, different political constituencies and country grouping were active in seeking concessions. 17 See, for example, G-33 proposals: 1 June 2004 (JOB(04)65) 3 June 2005 (JOB(05)91) 12 Oct 2005 (. ) 57 On special products and the special safeguard mechanism, a group of import-sensitive developing countries that came to be known as the G-33 argued in favour of greater flexibility on market access disciplines, on the basis that this was needed to safeguard the livelihoods, food security and longer-term development of their rural populations, including large numbers of small-scale producers that would be ill-equipped to compete with industrialised (and often also subsidised) agriculture elsewhere in the world.17 Analysis by the Food and Agriculture Organization (FAO), the International Centre for Trade and Sustainable Development (ICTSD) and the South Centre including country level studies helped contribute to the evolution of countries negotiating positions on these issues (Mably, 2007 Wolfe, 2009 ICTSDFAO, 2007 Matthews, 2011). 18 See, for example, various exporting country proposals: 2 May 2006 (JOB(06)135) 3 May 2006 (JOB(0 (. ) 58 The G-33 proposed allowing developing countries to designate a limited set of products as special based on objective indicators of food security, livelihood security and rural development. Such indicators included, for example, the share of local income spent on a particular product, employment by product, productivity levels, rates of self-sufficiency, or the contribution of a product to local nutrition. Based on this country-specific analysis the tariffs of the selected products would then qualify for gentler reduction under the Doha Round, or would even be exempt from any cuts. The G-33, however, encountered opposition to their proposals from developed countries seeking greater access to developing country markets, such as the US, but also from exporting developing countries, such as Argentina, Paraguay and Uruguay.18 Controversy over the special safeguard mechanism played a s ignificant role in the breakdown of talks in July 2008 (ICTSD, 2008a). 59 Despite the disagreements in this area, the debate over special products in particular probably represents the most sophisticated attempt at defining food and livelihood security concerns in the WTO and how they relate to international trade. It is also symptomatic of how the discussion evolved over time in the trade body from a fairly narrow understanding of food security to a highly complex and differentiated approach based on indicators. 19 See African Group proposal, 20 Nov 2007 (JOB(02)187). 60 Food security concerns were also given particular attention in the review of the criteria for green box subsidies, as well as in the negotiations on domestic support more generally. The African Group (a group of developing countries that seeks reform of developed country agriculture), along with the G-20, has sought to expand the flexibility that the green box allows developing countries in being able to use domestic support to pursue national development goals.19 Among other things, these proposals would involve modifying the language on support for public stockholding for food security purposes so as to remove the existing requirement that developing countries count purchases from low-income or resource-poor producers towards their aggregate measure of support (AMS) an upper ceiling which would be reduced as part of the Doha Round negotiations. 61 In addition to proposals favouring greater flexibility for developing countries to subsidise their own agriculture sectors, two other main trends can be identified in the discussions on green box reform and in the debate over domestic support more generally (Hepburn and Bellmann, 2009). The first of these is the concern expressed by the G-2020 and by efficient agricultural exporters in the Cairns Group, which have argued that trade-distorting support undermines competitiveness and food security in countries that do not subsidise their agricultural sectors.21 These countries have also argued that green box programmes may be causing more than minimal trade distortion, and called for the criteria for these payments to be tightened.22 The other major trend is characterised by the proposals of countries with highly protected and heavily subsidised agricultural sectors, which have resisted such demands. These countries which include Japan23 and others in the G-10 coalition, as well as, to a lesser extent, the EU24 have instead historically called for greater flexibility to allow WTO members to address non-trade concerns, including food security. 25 See WTO (2005), para. 6. The text further specifies:On food aid, we reconfirm our commitment to m (. ) 26 6 March 2006 (TNAGGEN13). 27 25 Apr 2006 (JOB(06)122). 28 7 Apr 2006 (JOB(06)78). 62 Food security was also debated extensively in the negotiations over new rules on food aid. In exchange for agreeing, at the WTOs Hong Kong Ministerial in 2005, to the elimination of export subsidies, the EU had pressed trading partners to adopt disciplines on all export measures with equivalent effect including food aid.25 At the heart of the debate was the notion that in-kind food aid or practices such as monetisation have sometimes disrupted local food markets and affected local producers. While members agreed that a safe box would cover bona fide emergency situations, they also agreed to introduce rules that would prevent aid from undermining local producers in non-emergency situations. A proposal from the African and LDC groups26 formed the basis for negotiations, with further contributions from the European Community27 and the US28 the worlds major provider of in-kind food aid (ICTSD, 2006). 29 Cairns Group, 21 Dec 2000 (GAGNGW93) Japan, 15 Nov 2002 (JOB(02)164) Mauritius, 19 Nov 2002 (. ) 63 While the impact of export restrictions on food security has been a concern of various WTO members since the start of the Doha Round,29 debate and controversy over this issue has recently intensified, as two episodes of unusually high food prices and predictions of a long-term upward price trend for agricultural products increase the pressure on food importing countries, especially in the developing world (ICTSD, 2010, 2011b, c). While net-food-importing countries have drawn on analysis (FAO et al. 2011) by FAO staff and other experts to argue that export restrictions endanger food security by exacerbating shortages and volatility on world markets, exporting countries have thus far resisted any attempts to introduce more systemic disciplines in this area that go beyond the relatively limited disciplines set out in the Agreement on Agriculture or contemplated in the latest draft Doha agriculture accord. In part, this may be because of the role such measures play in supporting a strategy of enhancing value-addition in the exporting countries agriculture sector, and partly because of concerns that they could serve a useful role in responding to potential domestic food shortages. However, possibly more important is a more generalised reluctance on the part of exporting countries to make concessions in the absence of more far-reaching disciplines on trade distortions on the import side. 64 Despite the post-2008 stalemate in the WTOs Doha process, the same price trends and projections have helped to push food security back towards the top of the agenda in a number of political and policy-making processes, with the role of trade receiving some attention in this context. A series of high-level meetings the G-8s meeting in LAquila in 2008, the FAOs World Summit on Food Security in 2009 and the G-20 gathering of agriculture ministers in 2011 reflected the increased political importance being accorded to the question. However, while heads of state and ministers reaffirmed the importance of access to markets and pledged their commitment to raise agricultural productivity by boosting aid and investment, the WTO continues to be seen as the sole forum where concrete market access and subsidy commitments can be made. Even where agreement on trade-related measures has been reached, such as the G-20s June 2011 accord on exempting humanitarian food purchases from export restrictions, governments have recommended that further action be taken at the WTO (ICTSD, 2011a). Other trade-related issues such as biofuel subsidies have proven to be too controversial to be addressed meaningfully by the G-8 or G-20 (Tangermann, 2011), leaving their food security implications unresolved for the time being. 65 The establishment of the UNs High Level Task Force on the Global Food Security Crisis , the elaboration of its Comprehensive Framework of Action and the reform of the Committee on World Food Security (CWFS) were significant steps in the effort to improve global governance and enhance policy coherence in this area. The WTO, FAO and eight other relevant bodies also collaborated around the inter-agency report to the G-20 in the first half of 2011 (FAO et al. 2011). However, much more could still be done in this regard. Recent suggestions have included ensuring that the WTO Committee on Agriculture takes a more active role in reviewing food security issues related to trade, and strengthening the collaboration between the CWFS, the WTO, the World Bank and the Rome-based institutions (Ahmad, 2011). Reforming and improving the international governance framework is a necessary step towards overcoming current shortcomings on trade and food security, even though by itself it will not be sufficient to do so. 66 Measures to enhance policy coherence and to reform governance structures at the international level will, however, need to be accompanied by similar moves at the domestic level, especially in key countries. The disconnect between governance mechanisms responsible for development and aid, for the environment and for agricultural policy can mean that, for example, EU or US policies on farm subsidies may be at odds with policies pursued on related issues such as climate or poverty. Furthermore, to a great extent, the geopolitical tensions between countries and blocs that have thwarted progress on international trade issues are mirrored by similar tensions on climate change, food security and development issues more generally. Behind these lie configurations of domestic interests and political constituencies at the national and sub-national level. The shifting global economic landscape of the last decade has thrown up new opportunities and threats for different actors, in developed countries as well as in the so-called emerging countries of the developing world, and created new challenges for the worlds poorest people whether they live in the group of countries that the UN officially recognises as LDCs, or elsewhere. 67 Even among trade negotiators, there is a growing awareness that the multilateral trading system is proving increasingly incapable of demonstrating that it is flexible and adaptable enough to prove its relevance in a changing world. At the same time, negotiators are reluctant to abandon the investment that has been made in elaborating a package of farm trade disciplines that are perceived to go some way towards restructuring an agricultural trading system that has been heavily criticised for failing to deliver on a range of global public policy goals, including food security. Any decision to abandon the Doha talks, or place them in deep freeze, would arguably leave a large Doha-shaped hole: current patterns of trade-distorting support and tariff protection would remain unchanged, in addition to the new trade and food security challenges that are emerging. Until countries are able to resolve the growing contradictions between domestic policies on trade, food security, climate and international development, there is little prospect of achieving greater policy coherence in these areas at the global level. 68 The WTO is not what it used to be a decade or so ago. Many new developing countries have since joined, and shifts in the balance of global economic and political power have transformed the playing field. Accordingly, new needs and different expectations have emerged, including demands on the decision-making processes, and their fairness and transparency. As described above, modern global trade governance requires a careful balance between greater efficiency, legitimacy and inclusiveness. These objectives are not incompatible, but would require WTO members to move from essentially promoting their individual short-term mercantilist interests to developing a shared vision to effectively advance global public policy goals. Numerous proposals have been put forward to strengthen the multilateral trading system. But as for any intergovernmental institution, change must come, and be agreed to, from the inside. This calls for the establishment of an inclusive and bottom-up process, one that seeks input from all WTO members, as well as seeking submissions from the different actors in the international trade community. Only with such a process will ideas have a realistic chance to be considered, and be transformed into agents for strengthening the system. 69 Years of near-exclusive focus on the Doha Round have inhibited institutional evolution and even diminished some of the WTOs permanent, non-negotiating functions such as the work of the regular committees. Beyond the WTO negotiating function, there might be therefore merit in strengthening the work of the regular WTO committees. In the run-up to the 2009 Ministerial Conference, several such proposals were put on the table, notably by India.30 These covered a variety of issues such as the need to enhance the WTO trade information system by including data on non-tariff barriers monitor developments in regional trade agreements (RTAs) and develop non-binding best practice guidelines for negotiating new RTAs establish an omnibus legal system that would address all forms of preferential market access for LDCs in a coherent way address the increasing role of standards and standard-setting bodies in international trade. Many of these proposals are still relevant today. 70 Finally, in parallel with efforts to revive the Doha Round, members could undertake work on a number of pressing global challenges. These could include concerns around the trade dimension of food security, food prices and export restrictions the potential trade impacts of emerging domestic policies designed to combat climate change or highly controversial matters around exchange rate policies and current trade imbalances. This is not to say that the WTO should become the sole or even primary body to deal with these matters. Several other institutions such as the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), FAO or IMF have indeed a major role to play in this area. The WTO, as the main organisation dealing with trade rules, should nevertheless contribute to addressing them insofar as they are linked to trade. Willingness to do so has already been expressed by a wide and cross-cutting segment of the WTO membership, but as a first step it might be more realistic to address these issues in a non-negotiating setting. In doing so, members could assess whether the WTO rule book is properly equipped to deal with emerging challenges or whether existing disciplines need to be clarified or amended. Existing institutional structures such as the Committee on Agriculture could be used for such an exercise. Precedents for doing so already exist. Singapore, for example, has recently made a submission to the regular session of the Committee on Trade and Environment to embark on work examining possible trade applications of border tax adjustment as a way to address competitiveness and carbon leakage concerns in climate change. Such an approach would enable the system to address challenges of the twenty-first century and prepare the ground for future negotiations when the political situation is ripe. Bibliography AFDB (African Development Bank), OECD (Organization for Economic Co-operation and Development), UNDP (United Nations Development Programme), UNECA (United Nations Economic Commission for Africa) (2011) African Economic Outlook 2011 (Paris: OECD). Ahmad, M. (2011) Improving the International Governance of Food Security and Trade (Geneva: International Centre for Trade and Sustainable Development). Anghie, A. (2005) Imperialism, Sovereignty and the Making of International Law (Cambridge: Cambridge University Press). Consultative Board to the Director-General (2004) The Future of the WTO: Addressing Institutional Changes in the New Millennium (Geneva: World Trade Organization). Cottier, T. and M. Elsig (2009) Reforming the WTO: The Decisions-Making Triangle Re-Addressed . paper presented at the World Trade Forum, World Trade Institute, University of Bern. Cottier, T. and S. Takenoshita (2008) Decisions-Making and the Balance of Powers in WTO Negotiations: Towards Supplementary Weighted Voting, in Griller, S. (ed.) At the Crossroads: The World Trading System and the Doha Round (Vienna: Springer). Croome, J. (1995) Reshaping the World Trading System (Geneva: World Trade Organisation WTO). Deere-Birbeck, C. (2009) Momentum Builds for Discussion of Reform at WTO Ministerial Conference . Global Economic Governance Programmes blog, 20 November, globaleconomicgovernance. orgblog200911momentum-builds-for-discussion-on-wto-reform-at-wto-ministerial-conference (accessed on 27 September 2011). Deere-Birbeck, C. and C. Monagle (2009) Strengthening Multilateralism: A Mapping of Selected Proposals on WTO Reform and Improvements in Global Trade Governance . discussion draft (GenevaOxford: ICTSD and Global Economic Governance Programme). Elsig, M. (2008) The World Trade Organization at Work: Performance in a Member-Driven Milieu . paper presented at the Annual Convention of the International Studies Association, New York, 1518 February. Elsig, M. (2009) WTO Decisions-Making: Can We Get a Little Help from the Secretariat and the Critical Mass, in Steger, D. P. (ed.) Redesigning the World Trade Organization for the Twenty-first Century (Waterloo: Wilfrid Laurier University Press). FAO (Food and Agriculture Organization), IFAD (International Fund for Agricultural Development), IMF (International Monetary Fund), OECD (Organisation for Economic Cooperation and Development), UNCTAD (United Nations Conference on Trade and Development), WFP (World Food Programme), World Bank, WTO, IFPRI (International Food Policy Research Institute) and the UN HLTF (High-Level Task Force) (2011) Price Volatility in Food and Agricultural Markets: Policy Responses (Rome: FAO), fao. orgfileadmintemplatesestVolatilityInteragencyReporttotheG20onFoodPriceVolatility. pdf (accessed on 27 September 2011). FAO (1996) Rome Declaration on Food Security and World Food Summit Plan of Action . W3613 (Rome: FAO). Harbinson, S. (2009) The Doha Round: Death-Defying Agenda or Dont Do it Again . ECIPE (European Centre for International Political Economy) Working Paper no. 10 (Brussels: ECIPE). Hepburn, J. and C. Bellmann (2009) Doha Round Negotiations on the Green Box and Beyond, in Melndez-Ortiz, R. C. Bellmann and J. Hepburn (eds.) Agricultural Subsidies in the WTO Green Box: Ensuring Coherence with Sustainable Development Goals (Cambridge: Cambridge University Press). Hufbauer, G. (2005) Inconsistencies Between Diagnosis and Treatment, Journal of International Economic Law ,8(2), pp. 2917. ICTSD (International Centre for Trade and Sustainable Development) (2006) EU Food Aid Paper Proposes Strict Disciplines to Prevent Commercial Displacement, Bridges Weekly . 10(15), 3 May, ictsd. orginewsbridgesweekly7394 (accessed on 27 September 2011). ICTSD (2008a) Agricultural Safeguard Controversy Triggers Breakdown in Doha Round Talks, Bridges Weekly . 12(27), 7 August, ictsd. orginewsbridgesweekly18034 (accessed on 27 September 2011). ICTSD ( 2008b) Concern Grows over New IP Agreement, Bridges Monthly . 12(5), November, ictsd. orgdownloadsbridgesbridges12-5.pdf (accessed on 27 September 2011). ICTSD (2009) WTO Ministerial Conference Opens in Geneva: Expect No Surprises . Bridges Daily Update, 30 November, ictsd. orgiwtogenevadaily-updates-2009geneva-2009-bridges-daily-updates62462 (accessed on 27 September 2011). ICTSD (2010) Under Threat of Higher Food Prices, WTO Members Debate Export Restrictions, Subsidies, Bridges Weekly . 14(41), 24 November, ictsd. orginewsbridgesweekly96974 (accessed on 27 September 2011). ICTSD (2011a) G-20 Agriculture Ministers Unveil Plan to Tackle High Food Prices, Bridges Weekly . 15(24), 29 June, ictsd. orginewsbridgesweekly109720 (accessed on 27 September 2011). ICTSD (2011b) OECD, FAO: No End for High Food Prices in Upcoming Decade, Bridges Weekly . 15(23), 22 June, ictsd. orginewsbridgesweekly109150 (accessed on 27 September 2011). ICTSD (2011c) Agricultural Export Restrictions Spark Controversy at the WTO, Bridges Weekly . 15(12), 6 April, ictsd. orginewsbridgesweekly103579 (accessed on 27 September 2011). ICTSD ( 2011d) Tensions Build over Chinese Rare Earth Quotas, Bridges Trade BioRes . 11(16), 25 July, ictsd. orginewsbiores111203 (accessed on 27 September 2011). ICTSDFAO (2007) Indicators for the Selection of Agricultural Special Products: Some Empirical Evidence (Geneva: ICTSD). Ismail, F. and B. Vickers (2011) Towards Fair and Inclusive Decision-Making in WTO Negotiations, in Deere-Birbeck, C. (ed.) Making Global Trade Governance Work for Development (Cambridge: Cambridge University Press). Jackson, J. (2001) The WTO Constitution and Proposed Reforms: Seven Mantras Revisited, Journal of International Economic Law . 4(1), pp. 6778. Keohane, R. and J. Nye (2000) Between Centralization and Fragmentation: The Club Model of Multilateral Cooperation and Problems of Democratic Legitimacy . paper presented at the American Political Science Convention, Washington, DC, 31 August3 September. Lamy, P. (2003) After Cancun . Statements by Pascal Lamy, EU Trade Commissioner, at the Press Conference Closing the 5th WTO Ministerial Conference in Cancun on, 14 September. eurunion. orgnewspress20032003057.htm (accessed on 27 September 2011). Low, P. (2009) WTO Decision Making for the Future . paper presented at Thinking Ahead on International Trade (TAIT) Inaugural Conference, Geneva, 1718 September. Mably, P. (2007) The Role of Research on Trade Policy Changes Affecting the Developing World: Group of 33 Influence at the World Trade Organization . Latin American Trade Network Working Paper no. 77 (Buenos Aires: Latin American School of Social Sciences), latn. org. arwebwp-contentuploads201006wp-77-Mably. pdf (accessed on 27 September 2011). Matthews, A. (2011) The Impact of WTO Agricultural Trade Rules on Food Security and Development: An Examination of Proposed Additional Flexibilities for Developing Countries . IIIS (Institute for International Integration Studies) Discussion Paper no. 371 (Dublin: IIIS, Trinity College), tcd. ieiiisdocumentsdiscussionpdfsiiisdp371.pdf (accessed on 27 September 2011). Mayer, J. (2011) Structural Change, Global Imbalances, and Employment in the Least Developed Countries . Policy Brief no. 1 (Geneva: ICTSD). Oxfam (2002) Rigged Rules and Double Standards. Trade, Globalisation and the Fight Against Poverty (BrusselsGenevaNew YorkWashington: Oxfam), maketradefairassetsenglishreportenglish. pdf (accessed on 27 September 2011). Pauwelyn, J. (2005) The Sutherland Report: A Missed Opportunity for Genuine Debate on Trade, Globalization and Reforming the WTO, Journal of International Economic Law . 8(2), pp. 32946. Rodriguez Mendoza, M. and M. Wilke (2011) Revisiting the Single Undertaking: Towards a More Balanced Approach to WTO Negotiations, in Deere-Birbeck C. (ed.) (2011) Making Global Trade Governance Work for Development (Cambridge: Cambridge University Press). Rolland, S. (2010) Redesigning the Negotiation Process at the WTO, Journal of International Economic Law . 13(65), pp. 65110. Steger, D. (ed.) (2009) Why Institutional Reform of the WTO is Necessary, in Redesigning the World Trade Organization (Waterloo: Wilfrid Laurier University Press), pp. 311. Steinberg, R. (2002) In the Shadow of Law or Power Consensus-Based Bargaining and Outcomes at the GATTWTO, International Organizations . 56(2), pp. 33974. UNCTAD (2011) World Investment Report 2011, Non-Equity Modes of International Production and Development (Geneva: UNCTAD). United Nations General Assembly (2000) United Nations Millennium Declaration . ARES552 (New York: United Nations). United Nations General Assembly (1948) Universal Declaration of Human Rights (New York: United Nations), un. orgendocumentsudhr (accessed on 27 September 2011). United Nations General Assembly (1966) International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (New York: United Nations), www2.ohchr. orgenglishlawcescr. htm (accessed on 27 September 2011). Van Grasstek, C. and P. Sauv (2006) The Consistency of WTO Rules: Can the Single Undertaking be Squared with Variable Geometry, Journal of International Economic Law . 9(4), pp. 83764. Warwick Commission (2007) The Multilateral Trade Regime: Which Way Forward (Coventry: Warwick University). Wolfe, R. (2009) The Special Safeguard Fiasco in the WTO: The Perils of Inadequate Analysis and Negotiation, World Trade Review . 8(4), pp. 51744. WTO (1999a) Agreement on Agriculture, in The Legal Texts: The Results of the Uruguay Round of Multilateral Trade Negotiations (Cambridge: Cambridge University Press). WTO (1999b) Decision on the Application and Review of the Understanding on Rules and Procedures Governing the Settlement of Disputes, in The Legal Texts: The Results of the Uruguay Round of Multilateral Trade Negotiations (Cambridge: Cambridge University Press). Warwick Commission (2007) The Multilateral Trade Regime: Which Way Forward (Coventry: The University of Warwick). WTO (1999c) Decision on Measures Concerning the Possible Negative Effects of the Reform Programme on Least-Developed and Net Food-Importing Developing Countries, in The Legal Texts: The Results of the Uruguay Round of Multilateral Trade Negotiations (Cambridge: Cambridge University Press). WTO (1999d) Marrakech Agreement Establishing the World Trade Organization, in The Legal Texts: The Results of the Uruguay Round of Multilateral Trade Negotiations (Cambridge: Cambridge University Press). WTO (2001) Doha Ministerial Declaration . WTMIN(01)DEC1 (Doha: WTO). WTO (2005) Hong Kong Ministerial Declaration . WTMIN(05)DEC (Hong Kong: WTO). WTO (2009) Strengthening the WTO . WTMIN(09)W1, Communication from Australia, Brazil, Canada, China, Hong Kong China, European Communities, India, Japan, Korea, Malaysia, Mauritius, Mexico, Norway, South Africa, Switzerland, Turkey, United States and Uruguay (Geneva: WTO). WTO (2011a) World Trade Report 2011. The WTO and Preferential Trade Agreements: From Co-existence to Coherence (Geneva: WTO). WTO (2011b) Quarterly World Merchandise Trade by Region and Selected Economies (Geneva: WTO), wto. orgenglishresestatisequarterlyworldexpe. htm (accessed on 8 November 2011). 1 The Warwick Report . for example, provides one of the most notable and comprehensive stock-taking exercises produced by non-governmental experts (Warwick Commission, 2007). Another critical milestone in this debate was the report commissioned in 2003 by Dr Supachai Panitchpakdi, then Director General of the World Trade Organization (WTO), to a panel of experts chaired by the former Director General of the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT), Peter Sutherland, on The Future of the WTO: Addressing Institutional Challenges in the New Millennium. Despite its comprehensive analysis and concrete recommendations, the Sutherland Report was, however, criticised as a defence of the status quo . produced by insiders, thus lacking novel approaches (Hufbauer, 2005 Pauwelyn, 2005). As such it did not provide the necessary impetus to initiate a structured discussion among members. 2 When governments launched the Uruguay Round of trade negotiations under the GATT in 1986, the declared aim was not to establish a standing global organisation on trade governance. What later became the WTO, only emerged over the last few months of the almost eight years lasting negotiations. When members realised that the trade package to be presented at the end of the negotiation round would include new areas such as intellectual property rights and services, the need arose to discuss processes and structures that would ensure the coherence of these different agreements. The decision to establish the WTO finally stemmed from that discussion and other related considerations in the negotiation Group on the Functioning of the GATT (FOGS). Since no systemic, long-term negotiations had taken place on a potential international organisation, most agreements (with the exception of the Dispute Settlement Understanding (DSU) which had been revised completely during the Uruguay Round) thus replicate the principles that have served that GATT for the last five decades. Moreover, when members launched the ongoing Doha Round they referred back to the negotiation principles used during the Uruguay Round, namely the principles of consensus and single undertaking. See Rodriguez Mendoza and Wilke (2011). 3 The consensus principle dates back to the International Trade Organization (ITO) and with it the early beginnings of the GATT. See Ismail and Vickers (2011). 4 With the exception of the improvements and clarifications of the DSU, the conduct, conclusion and entry into force of the outcome of the negotiations shall be treated as parts of a single undertaking. However, agreements reached at an early stage may be implemented on a provisional or a definitive basis. Early agreements shall be taken into account in assessing the overall balance of the negotiations (WTO, 2001, para. 47). 5 Note that weighted voting at the World Bank and the International Monetary Fund (IMF) is based on the level of a countrys financial contribution to the organisations budget. Currently the United States holds roughly 17 per cent of the votes, with the G-7 holding a total of 45 per cent. WTO-related proposals certainly differ from this, yet there are important lessons to be learnt from the World Banks and IMFs experience with power-based voting. 6 The agreements and associated legal instruments included in Annex 4 (hereinafter referred to as Plurilateral Trade Agreements) are also part of this Agreement for those Members that have accepted them, and are binding on those Members. The Plurilateral Trade Agreements do not create either obligations or rights for Members that have not accepted them (WTO, 1999d, Article II:3). 7 See for instance the 2003 Memorandum on the Need to Improve Internal Transparency and Participation in the WTO by the Third World Network, Oxfam International, Public Services International, World Wildlife Fund International, The Center for International Environmental Law, Focus on the Global South, The Institute for Agriculture and Trade Policy, The Africa Trade Network, The International General and Trade Network, and the Tebtebba International Centre for Indigenous Peoples Rights, 13 July 2003. 8 For instance, during the 7th Ministerial Conference in 2009, the delegation of Uruguay called upon the WTO members to not confuse the Ministerial with various kinds of negotiation sessions. There would be no justification for continuing to postpone the regular revocation of the topmost body of the WTO, particularly in the current world economic and trade environment, which requires international cooperation, direct political involvement at the multilateral level, and strong credible institutions (WTO, 2009). 9 Policies directed at ensuring food security certainly reach beyond the trade arena. Investment in the agriculture sector, land rights and access to water and other natural resources are of equal importance in this context. However, the following discussion will be limited to the interface of the multilateral trading system and food security. 10 Food security exists when all people, at all times, have physical and economic access to sufficient, safe and nutritious food to meet their dietary needs and food preferences for an active and healthy life(FAO, 1996). 11 See, for example, proposals from the developing country Like Minded Group (23 June 2000), GAGNGW13 Kenya (12 March 2001), GAGNGW136 and Small Island Developing States (29 December 2000), GAGNGW97, wto. orgenglishtratopeagricenegsbkgrnd02props1e. htm (accessed on 27 September 2011). 12 Cuba, Dominican Republic, Honduras, Pakistan, Haiti, Nicaragua, Kenya, Uganda, Zimbabwe, Sri Lanka and El Salvador (23 June 2000), GAGNGW13, wto. orgenglishtratopeagricenegsbkgrnd02props1e. htm (accessed on 27 September 2011). 14 Domestic support measures that are exempt from reduction commitments on the basis that they cause not more than minimal distortion of trade or production, set out in Annex 2 of the Agreement on Agriculture. 15 Substantial improvements in market access reductions of, with a view to phasing out, all forms of export subsidies and substantial reductions in trade-distorting domestic support (WTO, 2001, para. 13). 16 A provision allowing developing countries to exempt some input and investment subsidies from reduction commitments. 17 See, for example, G-33 proposals: 1 June 2004 (JOB(04)65) 3 June 2005 (JOB(05)91) 12 Oct 2005 (JOB(05)230) 22 Nov 2005 (JOB(05)304) 22 Nov 2005 (JOB(05)303) 11 May 2006 (JOB(06)143) 7 June 2006 (JOB(06)173) 16 June 2006 (JOB(06)189Rev.1) 28 Mar 2007 (JOB(07)35) 3 June 2008 (JOB(08)47) 28 Jan 2010 (TNAGGEN30). 18 See, for example, various exporting country proposals: 2 May 2006 (JOB(06)135) 3 May 2006 (JOB(06)137) 20 February 2008 (JOB(08)6) 8 April 2008 (JOB(08)24). 19 See African Group proposal, 20 Nov 2007 (JOB(02)187). 20 16 May 2006 (JOB(06)145). 21 Arguably, civil society organisations also played an important role in highlighting some of these connections. See, for example, Oxfam (2002). 22 See, for example, proposals dated 27 Sept 2002: Cairns Group (JOB(02)132) and Canada (JOB(02)131). 25 See WTO (2005), para. 6. The text further specifies:On food aid, we reconfirm our commitment to maintain an adequate level and to take into account the interests of food aid recipient countries. To this end, a safe box for bona fide food aid will be provided to ensure that there is no unintended impediment to dealing with emergency situations. Beyond that, we will ensure elimination of commercial displacement. To this end, we will agree effective disciplines on in-kind food aid, monetization and re-exports so that there can be no loop-hole for continuing export subsidization. 26 6 March 2006 (TNAGGEN13). 27 25 Apr 2006 (JOB(06)122). 28 7 Apr 2006 (JOB(06)78). 29 Cairns Group, 21 Dec 2000 (GAGNGW93) Japan, 15 Nov 2002 (JOB(02)164) Mauritius, 19 Nov 2002 (JOB(02)182) Cuba, 20 Jan 2003 (JOB(02)190Corr.1 Korea, 18 Dec 2002 (JOB(02)220) Japan, 28 Feb 2003 (JOB(03)41 G-20), 18 May 2006 (JOB(06)147) Japan and Switzerland, 30 Apr 2008 (JOB(08)34) Net Food-Importing Developing Countries, 6 Apr 2011 (JOBAG18). List of illustrations References Electronic reference Christophe Bellmann. Jonathan Hepburn and Marie Wilke . The Challenges Facing the Multilateral Trading System in Addressing Global Public Policy Objectives , International Development Policy Revue internationale de politique de dveloppement Online, 3 2012, Online since 27 February 2013, connection on 06 March 2017. URL. poldev. revues. org1012 DOI. 10.4000poldev.1012 About the authors Programmes Director at the International Centre for Trade and Sustainable Development (ICTSD). He has previously worked for the Swiss Coalition of Development Organisations. He also was a Research Associate a t the Economic Commission for Latin America and the Caribbean in Santiago. By this author Published in International Development Policy Revue internationale de politique de dveloppement . 6.2 2015 Published in International Development Policy Revue internationale de politique de dveloppement . 5.2 2014 Published in International Development Policy Revue internationale de politique de dveloppement . 2 2011 Published in International Development Policy Revue internationale de politique de dveloppement . 1 2010 Agriculture Programme Manager, International Centre for Trade and Sustainable Development (ICTSD). Before joining ICTSD, he represented Oxfam International at the World Bank and the International Monetary Fund (IMF) in Washington, and led Oxfams global campaign on aid, debt and the Millennium Development Goals. He previously worked on trade, development and human rights issues at the Quaker United Nations Office in Geneva. By this author Published in International Development Policy Revue internationale de politique de dveloppement . 2 2011 International Trade Law Programme Officer at the International Centre for Trade and Sustainable Development (ICTSD). Previously she worked for the United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD) and for the German Federal Ministry of Economics and Technology. She holds a law degree from Hanse Law School and an LLM in Public International Law from Helsinki University (summa cum laude). Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported License.